Παρακολούθησα την συνέντευξη του Ισλανδού πρωθυπουργού, εκείνη που τον “ξετίναξαν” οι δημοσιογραφεί και που οδήγησε στην παραίτηση του.

Σε ερώτηση που έχει γίνει σε δημοσιογράφους (και στη χώρα μας), γιατί δεν τολμούν να στριμώξουν τους πολιτικούς από τους οποίους παίρνουν συνεντεύξεις, η απάντηση είναι παντού και πάντοτε η ίδια : γιατί τότε δεν θα τολμούν να έρθουν, κι εγώ δεν θα βρίσκω άνθρωπο να του πάρω συνέντευξη, κοινώς θα μείνω χωρίς δουλειά.

Είναι κατανοητό και αποτελεί εξυπνάδα να ζητάς ρέστα από ανθρώπους οι οποίοι έχουν ανάγκη να προσαρμοσθούν, για να επιζήσουν. Ηρωισμό και θάρρος από όλους δεν μπορείς να απαιτείς.

Τι είναι αυτό λοιπόν που οδηγεί σε διαφορετικές συμπεριφορές τους δημοσιογράφους,σε διαφορετικές χώρες, ενώ είναι γενικά αποδεκτό, ότι σε κάθε επάγγελμα ο καθένας ζητά επιτυχίες ;

Είναι η γενική αντίληψη που υπάρχει σε κάποιους λαούς. Ο πολιτικός είναι ένας επαγγελματίας που αμείβεται από εμάς, για να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του και επιπλέον ότι δεν του χρωστάμε καμιά χάρη για αιτώ, γιατί δεν του ζητήσαμε εμείς να κάνει αυτή τη δουλειά, αλλά  ο ίδιος την επέλεξε για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει και δεν μας αφορούν.Επομένως;

Επομένως είναι υποχρεωμένος να μας δίνει λογαριασμό για τα πεπραγμένα του να υπόκειται σε συνεχή κριτική για αυτά, από εμάς το λαό, και δικός μας ενδιάμεσος γι αυτή τη δουλειά είναι ο δημοσιογράφος.

Θα μου πείτε ωραία, αλλά πώς τελικά θα γίνει ;

Αν ο πολιτικός αρνηθεί να έλθει σε συνέντευξη και να απαντά σε όλες τις ερωτήσεις τι συμβαίνει τότε; Η απάντηση είναι ότι θα δεχτεί τη μομφή της κοινωνίας και θα κατηγορηθεί οτι υπαρχουν πράγματα τα οποία θέλει να αποκρύψει,και τα οποία φοβάται ότι θα έλθουν στο φως, επομένως αυτομάτως είναι ύποπτος απόκρυψης χειρισμού θεμάτων τα οποία διαχειρίζεται.

Ας ψάξει να ξεπλυθεί μετά και δεν είναι δική μας δουλειά  το πως θα το πετύχει.
Ποιος θα τον κατηγορήσει; Μα ένας κοινωνικά συνειδητοποιημένος λαός ο οποίος ξέρει να έχει απαιτήσεις και να διεκδικεί δικαιώματα.

Εχω την αίσθηση ότι ορισμένοι που θα τύχει να διαβάσουν αυτό εδώ το κείμενο θα πουν πως είναι δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός να πηγαίνει όπου θέλει, να μιλάει με όποιον θέλει και να συζητά ό,τι θέλει. Ε, λοιπόν θα τους απαντήσω ότι σφάλλουν. Γιατί ;

 Γιατί ένα δημόσιο πρόσωπο που διαχειρίζεται τις τύχες και τις ζωές άλλων ανθρώπων και πιθανώς γενεών, δεν δικαιούται να τις χειρίζεται εν λευκώ, και για να το πω πιο ωμά, ουδείς δικαιούται να μην δίνει λόγο στον εντολοδόχο και εργοδότη του.

Ολα αυτά τα γράφω, επειδή έχω κουραστεί να ακούω ότι καλούμε τον τάδε υπουργό να έρθει να μας μιλήσει, αλλά αυτός αρνείται γιατί λέει δεν βγαίνει στο δικό μας κανάλι ή σταθμό, ή δημοσιογράφους να φοβούνται να ρωτήσουν, ευθέως και με θάρρος, πράγματά που ενδιαφέρουν όλους μας,γιατί φοβούνται και γι αυτό είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Θα ήθελα να ξαναζήσω εκείνη τη σκηνή που μετά από μήνες διακυβέρνησης, κλήθηκε ο πρωθυπουργός μιας χώρας, τον έκλεισαν οι δημοσιογράφοι σ’ ένα δωμάτιο του πρόβαλλαν τις προεκλογικές του υποσχέσεις, και μετά τον ρώτησαν τι έχει κάνει από όλα αυτά.

ΤΟΛΜΗΣΑΝ, ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΦΟΒΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Μη ρωτήσετε που γίνονται όλα αυτά. Την απάντηση την ξέρετε ήδη και αναφέρθηκε,γίνονται σε χώρες με κοινωνικά συνειδητοποιημένους λαούς.

 *Ο Κώστας Ράπτης είναι κοινωνιολόγος -οικονομολόγος

 newsroom/globalview.gr