Η λαίδη Ιζαβέλ Ατζαμί και η γνωστή ιστορία της που συνεκλόνισε και συνετάραξε συθέμελα και πανταχόθεν το Βασίλειο του Μεντερνόου, δυτικά της Ιολάνδης. Η λαίδη Ατζαμί (η οποία είχε μακρινές ελληνικές ρίζες, αλλά τις έκοψε γιατί την χτυπούσαν στο κότσι) ήτο εκκεντρική και ελαφρώς αδέξια. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με τον καλλιτεχνικό χαρακτήρα της (φύσει καλλιτεχνίζουσα, από τους πρωτοπόρους του ρεύματος του υπαρκτού σουρεαλισμού) δημιουργούσαν προβλήματα (όλοι θυμούνται, στο μικρό Βασίλειο, το ατύχημα με την πυρκαγιά που προεκλήθη από τα εικαστικά δρώμενα με τις τεράστιες δάδες την ημέρα των εικοστών γενεθλίων της).

260434_125365357545310_3390811_n

Παντρεμένη με τον Σερ Φιοντόρ Σαγρέ, ύπατο αρμοστή των αποικιών, έζησε πολλά χρόνια στους τροπικούς και ενθουσιασμένη από τα κλίμα, τις συνήθειες και την φύση των περιοχών, άρχισε να υιοθετεί στοιχεία, να τα τροποποιεί, να τα συνδυάζει μεταξύ τους, καθώς και με άλλα ευρωπαϊκά (παροιμιώδη τα αποικιακά όργια που διοργάνωνε, καθώς και η αποικιακή αρένα). Με την επιστροφή του ζεύγους στο Μέντερνόου (εκείνη την εποχή που καταργήθηκαν οι αποικίες, παγκοσμίως), η λαίδη κουβάλησε μαζί της διακόσιους ιθαγενείς, εκατόν τριάντα κροκόδειλους, πέντε ελέφαντες, εβδομήντα φοίνικες, δεκαεπτά εξωτικά πουλιά μπαραραράτζα, αντικείμενα και διάφορα άλλα.

Στο παλατάκι της στο Μέντερνόου, η λαίδη δημιούργησε μια μικρή τροπική αποικία γεμάτη άγρια ζώα, ιθαγενείς και τροπικά φυτά. Η Ιζαβέλ συνήθιζε να περνά ατελείωτα πρωινά και απογεύματα, μέσα στα στόματα σαρκοφάγων φυτών, πάνω σε κροκόδειλους (φωτό), ιππεύοντας λιοντάρια, ενώ οι ιθαγενείς χόρευαν τους περίεργους χορούς τους καπνίζοντας περίεργα χόρτα τα οποία τους προσέφερε και τα κάπνιζε και η ίδια. Όλα αυτά, μέχρι εκείνο το περίεργο και αλλόκοτο απόγευμα, όταν για έναν αδιανόητο λόγο (ίσως να έφταιγε και η μαστούρα… Ίσως…) ζώα, σαρκοφάγα φυτά και ιθαγενείς έπαθαν το ακατάληπτο, εξαγριώθηκαν και όρμησαν στον Σαγρέ, την Ατζαμί και τους υπηρέτες του παλατιού. Έπειτα από μάχη πολλών ωρών, τα τροπικά (ιθαγενείς, βλάστηση, ζώα και αντικείμενα) κλείστηκαν σε κιβώτια και εστάλθησαν πίσω στον τόπο τους, με την ένδειξη «Επιστροφές – καταστροφές».

Πλην, το κακό είχε γίνει. Ουδείς διεσώθη στο παλατάκι. Μόνο τα πολύχρωμα πουλιά μπαραραράτζα έμειναν να θυμίζουν στο μικρό βασίλειο την μεγάλη συμφορά, μέχρι που εκδιώχθηκαν κι αυτά, ώστε να ξεχαστεί το γεγονός. Και πράγματι, ακόμα και σήμερα, αν ταξιδέψετε στο Μεντερνόου, ουδείς γνωρίζει τα πανέμορφα εξωτικά πουλιά…

(Οι «Σουρεαλιστικές ιστορίες» είναι προϊόν φαντασίας)