Του Δημήτρη Μαρκόπουλου

Είναι κάποιες φορές που μια καταστροφή γεννά πολλές επιτυχίες. Που η αδυναμία να αντιμετωπίσεις έναν εχθρό υπέρτερο μετατρέπεται σε τελική δύναμη που σε ωθεί προς τα επάνω. Για την κωνσταντινουπολίτικη στην καταγωγή επιχειρηματική οικογένεια Χαλιορή, τους δημιουργούς και συνεχιστές δηλαδή των Πλαστικών Θράκης, η απέλαση το 1964 από την Πόλη ήταν η αρχή. Δεν ήταν, όμως, το τέλος. Επρόκειτο για την έναρξη μιας πορείας επιτυχημένης, μιας διαδρομής γεμάτης χαρές, νίκες και διεθνή αναγνώριση. Και τελικά κάπου εκεί είναι που το ερώτημα προβάλλει: έχασαν ή κέρδισαν εκείνοι που εξώθησαν διά της βίας μια δημιουργική φαμίλια εκτός των συνόρων τους; Γιατί, κακά τα ψέματα, η Ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις. Μία από αυτές είναι η πολιτική. Η άλλη πάλι είναι η οικονομική.

Η εταιρεία των Πλαστικών Θράκης έλκει την καταγωγή της από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί γεννήθηκε το 1931 ο δημιουργός της βιομηχανίας Σταύρος Χαλιορής. Ο πατέρας του τελευταίου Κωνσταντίνος και η μητέρα του Ελένη κατάγονταν από το μαστιχοχώρι Βέσσα της Χίου και είχαν εγκατασταθεί στη Βασιλεύουσα συνεχίζοντας την εμπορική παράδοση της οικογένειας που από το 1866 δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο μπαχαρικών, μαστίχας και χημικών προϊόντων. Ευημερούσα οικογένεια κάτω από τον τουρκικό ζυγό, οι Χαλιορήδες κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν πλούτο και αναγνώριση. Αυτό, όμως, που δεν βρήκαν ήταν ηρεμία. Οι Τούρκοι φρόντιζαν να τους θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι ήταν «ραγιάδες» και «γκιαούρηδες», με αποτέλεσμα τη μετέπειτα εκδίωξή τους. Βέβαια ο βιομήχανος έζησε και ωραίες στιγμές στην Τουρκία.

Ηταν το 1962 όταν παντρεύτηκε τη μικρασιάτικης καταγωγής Χαρίκλεια Κομνηνού, τη Λιλή, όπως την αποκαλούσε. Μαζί τους απέκτησαν δύο παιδιά: τον 54χρονο σήμερα πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο των Πλαστικών Θράκης Κωνσταντίνο και τη 47χρονη Ευφημία. Πρόλαβαν μάλιστα και οι δύο γονείς να δουν τέσσερις εγγονούς, που λογικά θα συνεχίσουν την οικογενειακή προσπάθεια στο μέλλον. Εχοντας ζήσει 33 χρόνια στην Πόλη και ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων του, στις 10 Σεπτεμβρίου 1964, ο Σταύρος Χαλιορής απελάθηκε. Επρόκειτο για τη δυσκολότερη περίοδο για την κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, με τους διωγμούς, τους προπηλακισμούς και τον φανατισμό.

Μια καινούρια αρχή

Σύντομα ο επιχειρηματίας έφτασε στη Θράκη και ξεκίνησε δραστηριότητες, καθώς είχε πάρει μεγάλο μέρος της περιουσίας του μαζί. Είχε δηλαδή ικανή μαγιά για να χτίσει πάνω της ένα άλλο μέλλον. Εκεί βρήκε τον νέο τόπο του, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία και μερικά χιλιόμετρα πέρα από την αγαπημένη του Πόλη. Το καλοκαίρι του 1977 και αφού πραγματοποίησε σειρά επιτυχημένων κινήσεων, ο ίδιος ίδρυσε τα Πλαστικά Θράκης με έδρα την τοπική κοινότητα Μαγικού Δήμου Αβδήρων.

 

Με σημαντικές παραστάσεις και εμπειρία στην παραγωγή και εμπορία, ο Σταύρος Χαλιορής διέθετε καταπληκτική άνεση και κινούνταν με ευκολία στους επιχειρηματικούς κύκλους της εποχής. Ανθρωπος με μπέσα και επιχειρηματική ηθική, κατανόησε τις ευκαιρίες που έκρυβε η Θράκη σε μια περίοδο όπου ελάχιστοι επένδυαν εκεί. Σήμερα, όλη η περιοχή έχει εξελιχθεί σε ένα εθνικό εργοστάσιο, όμως στα χρόνια του ’70 κανένας δεν επένδυε και όλοι επέλεγαν να κατέβουν στο κέντρο της Αθήνας ή τη Θεσσαλονίκη. Ο businessman, όμως, από την Πόλη έδρασε κόντρα στο ρεύμα, προφανώς από διαίσθηση αλλά και βάσει σχεδίου.

Το 1980 η βιομηχανία θα εγκαινιάσει το πρώτο της εργοστάσιο το οποίο παράγει υφαντά σακιά πολυπροπυλενίου, σχοινιά και σπάγκους. Οι εξαγωγές θα ξεκινήσουν αμέσως με επιτυχία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η εταιρεία θα περάσει στην αγορά τεχνητών υφασμάτων πολυπροπυλενίου με νέες εγκαταστάσεις στην Ξάνθη, ενώ ένα τρίτο εργοστάσιο θα δημιουργηθεί εκεί με παραγωγή βιομηχανικών νημάτων. Στο 1995 η βιομηχανία θα εισαχθεί στο Χρηματιστήριο, ενώ δύο χρόνια μετά θα δημιουργήσει βιομηχανική μονάδα στα Ιωάννινα.

Πηγη