• Κοίτα την όμως! Κοίτα φόρεμα!
  • Ε, μα μανούλα μου, ξέρει να ντύνεται η γυναίκα!
  • Σε πληροφορώ ότι το ίδιο ακριβώς το έχω ράψει κι εγώ, αλλά σε τσαγαλί.
  • Σε τσαγαλί;
  • Ναι!
  • Με την διαφορά ότι της Καμίλα θα της το έχει ράψει κανένας Gucci και όχι η Κόυλα από την Άνω Βερβερένη.
  • Γιατί; Ξέρεις ότι η Κούλα ράβει και σε άλλες περιοχές;
  • Πώς; Στην Κάτω Βερβερένη φαντάζομαι.
  • Πάντως έχει σπάσει πολύ.
  • Η Κούλα;
  • Η Καμίλα, καλέ.
  • Τους δικούς σου πλισέδες τους έχει δει;
  • Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι πριγκίπισσα.
  • Και η Καμίλα δεν είναι πριγκίπισσα. Δούκισσα είναι.
  • Ε, και πάλι σπασμένη είναι!
  • Γιατί, μωρή; Η πιέτα πάει με το αξίωμα;
  • Ε, πώς; Όσο να πεις… Άσε που είναι και ανήθικη.
  • Το έχει βεβαιώσει και ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης;
  • Εγώ παιδί μου σ’το βεβαιώνω. Δεν τα είχε τόσα χρόνια με τον Κάρολο ενώ αυτός ήταν παντρεμένος με την Νταϊάνα;
  • Κι εσύ τα είχες με τον Φώτη τον μανάβη, μέχρι που σας έπιασε η γυναίκα του καβάλα και σου άνοιξε το κεφάλι σαν καρπούζι.
  • Εμένα όμως ήταν ένα πάθος δυνατό. Με βερβέριζε! Κάθε φορά που αγόραζα φασολάκια από τον Φώτη έτρεμα πατόκορφα.
  • Και η Καμίλα το ίδιο θα πάθαινε.
  • Τι; Αγόραζε φασολάκια από τον Κάρολο κι έτρεμε πατόκορφα;
  • Δηλαδή, συγγνώμη. Τα φασολάκια κάνουν την διαφορά;
  • Και το ότι είναι κοτζάμ βαρόνη!
  • Δούκισσα είναι.
  • Συν το ότι ο Φώτης ήταν άντρακλας και όχι μισοριξιά σαν τον Κάρολο!
  • Ή σαν τον δικό σου άντρα, τον Ευθύμη, που αν είχε πάρει πρέφα τα κερατοφασολάκια που έτρωγε θα είχε γίνει θερμοσίφωνο από την πίεση.
  • Τώρα, με μένα είσαι ή με την Καμίλα; Για να ξέρω!
  • Με σένα, αν και θα προτιμούσα να είμαι με την Καμίλα και να πίνουμε καφεδάκι.
  • Σιγά την κόμισσα.
  • Δούκισσα είναι μωρή!
  • Λύσσαξες! Δικό σου είναι ο τίτλος και κάνεις έτσι;
  • Όχι! Αλλά μου αρέσει να σε βλέπω να βερβερίζεις όπως τότε με τον Φώτη.