Διαφήμιση

Γράφει η Ξένη Μπαλωτή*

Τελικά, γι’αυτά τα 29 χρόνια που κύλησαν ανάμεσα στο 1990 που έγινε πραγματικότητα η θεσμική Επανένωση της Γερμανίας έως σήμερα, θα αρκούσαν δύο συνθήματα για να τα περιγράψουν : το 1989 το Τείχος έπεσε και οι Ανατολικο-Γερμανοί βγήκαν στους δρόμους με πλακάτ που έγραφαν «Είμαστε ένας λαός», το 2019 έρχεται η επίσημη Γερμανία να θυμίσει στα 82,6 εκατ. των κατοίκων της πως όλοι μαζί είναι η Γερμανία.

Είναι γεγονός, ότι ο Καγκελάριος H. Khol αποφάσισε την Επανένωση της χώρας του μέσα στους επόμενους δύο μήνες που ακολούθησαν την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου (Νοέμβριος 1989), υιοθετώντας μία τακτική που κανένας ηγέτης από τους εμπλεκόμενους σ’αυτό το θέμα (Gorbatchev-Bush-Mitterand-Thatcher) δεν είχε προβλέψει. Όταν άκουσαν τον Κολ να την εξαγγέλλει, βρέθηκαν μπροστά σ’ένα τετελεσμένο γεγονός.

Δεν έχει πλέον σημασία το διεθνές ιστορικό περίγραμμα εκείνης της απόφασης, σημασία έχει ο αντίκτυπος του εντός της ίδιας της Γερμανίας.

Ο Kohl παρέλαβε την Ανατολική Γερμανία στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης και θέλησε να την προσδέσει στην ανεπτυγμένη Δυτική Γερμανία με όρους καθαρά οικονομικούς. Όμως, αυτό ήταν το πιο εύκολο κομμάτι συγκριτικά με όλα τα άλλα που χώριζαν τις 2 Γερμανίες, κυρίως ο τρόπος σκέψης, οι αντιλήψεις, η έννοια της κοινωνίας και η πολιτική αγωγή τους.

Όποιος θέλει να καταλάβει τη Γερμανία, πρέπει να αναζητήσει τις ιστορικές της ρίζες που πάνε αιώνες πίσω από τον Χίτλερ και τον Εθνικοσοσιαλισμό του. Βρίσκονται σε εποχές που υπήρχαν μόνο εθνοτικές ομάδες και που με το πέρασμα των αιώνων δεν χάθηκαν, αλλά αφομοιώθηκαν δεξιά και αριστερά κρατώντας πολλά από τα αρχικά χαρακτηριστικά τους.

Γι’αυτό και η Γερμανία στην πραγματικότητα είναι οι Γερμανίες. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα που εμπίπτει στην προαναφερόμενη διαπίστωση είναι η τεράστια απόσταση, από κάθε άποψη, που χωρίζει τη νότια Γερμανία, αυτή της Βαυαρίας, από την Ανατολική του Βρανδεμβούργου και του Βερολίνου. Στους στατιστικούς δείκτες που τεκμηριώνουν αυτή την απόσταση, προστίθεται και η αμοιβαία αντιπάθεια που υπάρχει ανάμεσα στην μιλιταριστική Πρωσία του Βίσμαρκ και τη Βαυαρία που δημιούργησε τον Χίτλερ. Έτσι, κάθε μία από αυτές χρεώνει στην άλλη ένα ιστορικό στίγμα!
Και μην σκεφτείτε ότι αυτά είναι ιστορία και περασμένα ξεχασμένα!

Η Γερμανία ζει με την ιστορία της και γενικότερα με την ιστορία σε καθημερινή βάση. Κάθε φορά που της προκύπτει μία εσωτερική αναταραχή μεγάλου βεληνεκούς, αντιμετωπίζει την πραγματικότητα της στιγμής ως ένα ιστορικό κεφάλαιο που πρέπει να το κλείσει ώστε να ξαναρχίσει από την αρχή.

Την επομένη του Β’Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία αποδέχθηκε τη διαδικασία της «αποναζιστικοποίησης» που της επέβαλαν οι Σύμμαχοι. Στην πραγματικότητα ήταν ένα γραφειοκρατικό σύστημα που δεν ακουμπούσε την ουσία του ερωτήματος γιατί κάποιος έγινε ναζιστής και γιατί την επομένη της ήττας έπαυε να είναι. Όταν τελείωσε αυτή η διαδικασία στην οποία αρκετοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, το κεφάλαιο «ναζισμός» έκλεισε και οι Γερμανοί ιστορικοί το ξαν’άνοιξαν μόλις τη δεκαετία του 1970. Εν τω μεταξύ, υπήρξαν ναζιστές που έφυγαν σε άλλες χώρες και προσέφεραν πλουσιοπάροχα τις γνώσεις τους, άλλοι εντάχθηκαν στον υψηλόβαθμο κρατικό μηχανισμό της Δυτικής Γερμανίας και άσκησαν εξουσία και άλλοι μεταλλάχθηκαν σε «μία νύχτα» από ναζιστές σε «STASI-στές» της Ανατολικής Γερμανίας!

Λίγο παρακάτω να πάει κάποιος αυτή την τελευταία αναφορά και θα αρχίσει να βλέπει αμέσως γιατί το αποτέλεσμα του κόμματος AfD στις πρώην Ανατολικές περιοχές (με όρους ιδεολογικούς) της Γερμανίας είναι πολύ υψηλό και αναμενόμενο.

Ήδη από το 1948, η αποκαλούμενη ένα χρόνο μετά Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, πήρε την άδεια από τη Μόσχα να επιτρέψει τη δημιουργία ενός «Εθνικο-δημοκρατικού κόμματος» (NDPD) που αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην ναζιστικά στελέχη ή αξιωματικούς της Βέρμαχτ.

Το NDPD επιβίωσε έως το 1990 και μετά την ήττα του στις εκλογές τα στελέχη του και οι ψηφοφόροι του στράφηκαν προς άλλα κόμματα.

Όπως και την επομένη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έτσι και με το τέλος της ΛΔΓ, η Γερμανία έκλεισε το κεφάλαιο «κομμουνιστική Γερμανία», με την «μέθοδο Faulenbach» και γύρισε πάλι σελίδα.

Μπορεί, εκ του απτελέσματος, η τακτική αυτή να αποδεικνύεται λανθασμένη, όμως έχει μία λογική βάση: τόσο το ναζιστικό όσο και το κομμουνιστικό καθεστώς στη Γερμανία απέκτησαν στοιχεία νομιμότητας και ένα μεγάλο μέρος λαϊκής στήριξης. Όταν άνοιξαν τα αρχεία της STASI και αποκαλύφθηκε ο μεγάλος αριθμός συνεργατών που διέθετε, εκ των οποίων πολλοί είχαν επιλέξει οικειοθελώς αυτό τον τομέα …επαγγελματικού προσανατολισμού, όλοι τρόμαξαν!

Έτσι, η Επανενωμένη Γερμανία αρκέστηκε στην «αποSTASIστικοποίηση», αλλά όχι, όπως και την προηγούμενη φορά, στην αναζήτηση του μηχανισμού που οδηγεί τον λαό της σε ολοκληρωτικές επιλογές.

Συνεπώς, η μεγάλη προσφυγική κρίση που έζησε η Γερμανία το 2015 δεν ήταν παρά η αφορμή για να ξεπεταχθεί εκλογικά το ακροδεξιότατο AfD.

Όποιος προσέξει αναλυτικά τα στατιστικά δεδομένα που παρουσιάζονται στην μελέτη του γερμανικού Υπουργείου Μετανάστευσης και Προσφύγων για το έτος 2015 θα παρατηρήσει ότι μάλλον «προστατεύθηκαν» οι ανατολικές περιοχές της Γερμανίας έναντι των υπολοίπων από την παρουσία προσφύγων. Όμως, σ’αυτές τις περιοχές το ζήτημα δεν είναι ο πρόσφυγας, το ζήτημα είναι ο ξένος, αυτός που δεν γνωρίζουν και που βάσει του σκεπτικού που έχουν διατηρήσει από τα χρόνια της ΛΔΓ, κάθε ξένος…δεν έρχεται για καλό! Τότε, κυριαρχεί ο φόβος και η αγωνία για το αύριο.

Η οικονομική Επανένωση της Γερμανίας έχει γίνει και μάλιστα πήγε καλλίτερα απ’όσο είχε υπολογιστεί. Αυτό που δεν έχει ακόμη γίνει είναι η επανένωση της νοοτροπίας και η ένταξη της πλειοψηφίας των ανθρώπων στο δυτικό τρόπο σκέψης. Γι’αυτό, το εκλογικό αποτέλεσμα του AfD σ’αυτές τις περιοχές περισσότερο από οπουδήποτε αλλού είναι ένα «δαιμονικό» αποτέλεσμα.

Ο Διαφωτιστής Holbach ισχυριζόταν πως η παιδεία είναι η λύση στα άσχημα της κοινωνίας, όμως για να αλλάξουν οι νοοτροπίες χρειάζονται πολλές επαναστάσεις, όχι μία.

Η Γερμανία μόλις έκανε την πρώτη της επανάσταση με θύμα την ίδια την Angela Merkel. Ανατολικογερμανίδα και η ίδια, πάντα προστάτευε τους «ανατολικούς» Γερμανούς από τον ψόγο των «δυτικών». Κάθε φορά έλεγε «δεν είναι έτσι, έχουν δίκιο, υπέφεραν….» και κάπως έτσι της προέκυψε η φήμη της «“Mutti” (=μητέρα) και κάπως έτσι δεν είδε αυτό που ερχόταν!

Κάθε Παρασκευή, στην επίσημη ιστοσελίδα της Γερμανικής Καγκελαρίας αναρτάται ένα βίντεο. Η Καγκελάριος έχει απέναντι της κάποιο πολίτη, από μαθητή έως ό,τι βάλει το μυαλό σας, που της θέτει για συγκεκριμένο θέμα έως 5 ερωτήσεις και εκείνη απαντά.

Ενα προπέρσινο βίντεο της 30ης Σεπτεμβρίου 2017 είχε θέμα τη «Γερμανική Ενοποίηση». Μία φοιτήτρια την ρώτησε για το εκλογικό αποτέλεσμα αναφερόμενη στα πολύ υψηλά ποσοστά του AfD στις ανατολικές περιοχές. Η Καγκελάριος, με το γνωστό ύφος της όταν αντιδρά, σχολίασε: «δεν θέλω να μιλάμε για ανατολικό/δυτικό Γερμανούς.»
Σωστά! Zusammen sind wir Deutschland!

Ernst Jünger.tiff

[1] Ένας από αυτούς ήταν ο γνωστός διανοητής Ernst Juenger.

nazi web

[1] Το βιβλίο «Οι Ναζί της διπλανής πόρτας» του Eric Lichtblau, εκδ.Ποταμός, είναι περισσότερο από αποκαλυπτικό.

 

couv AutreAllemagneImp21.p1 e1507045002259[1] Βλ.P.Moreau “L’autre Allemagne”, εκδ.Vendémiaire (2017)

0679455744[1] Το βιβλίο του Timothy Garton Ash “The file” (1997 είναι η καλλίτερη εισαγωγή στο θέμα.

[1] https://www.bamf.de/SharedDocs/Anlagen/DE/Publikationen/Broschueren/bundesamt-in-zahlen-2015.pdf?__blob=publicationFile

*Η Ξένη Μπαλωτή είναι ιστορικός, απόφοιτος της Σορβόννης

Διαφήμιση