Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934. Δικαιούται να μιλάει και να διηγείται γεγονότα από τις τόσες δεκαετίες μουσικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής που έζησε στον τόπο μας αλλά και για αυτές που διασχίζοντας χώρες γνώρισε. Είναι συναρπαστικός και απολαυστικός αφηγητής εξ άλλου!!! Έχει έναν τρόπο να διηγείται με μέτρο και τακτ ακόμα και τα ψεγάδια των «μεγάλων» όπως η εγωπάθεια, επιχειρώντας να μας προστατεύει από την υπερβολή. Κάτι που ανέκαθεν τον ενοχλούσε ήταν «η έπαρση, που χαρακτηρίζει παντού στη γη τους αδιάβαστους», όπως μου είχε πει σε μια από τις όμορφες συζητήσεις μας.

https://www.blod.gr/lectures/oi-symfonies-tou-giohanes-mprams/

Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με τον Άλεξ Τουρνάισεν και συνέχισε σπουδές στη Γερμανία και την Αυστρία, καθώς επίσης στην Πορτογαλία με υποτροφία του ιδρύματος Γκιουλμπεκιάν. Τον δίδαξαν και τον συμβούλευσαν καλλιτέχνες όπως ο Κάρλ Ένγκελ, ο Μωρίς Άιζενμπεργκ, ο Ζάντορ Βεγκ.

Η διεθνής του συναυλιακή δραστηριότητα διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια. Έπαιξε στην Ευρώπη, στην Αφρική και την Ασία όχι μόνον σόλο πιάνο αλλά και μουσική δωματίου. Σημασία για μένα έχει ότι ο άνθρωπος αυτός με πάθος γεύτηκε όλα όσα η διαδρομή του στη ζωή του πρόσφερε. Και του πρόσφερε πολλά, ίσως επειδή ο ίδιος ήθελε να κολυμπήσει χωρίς ενδοιασμούς στα βαθιά νερά της καλλιτεχνικής εμπειρίας.

Στιγμιότυπο 2019 10 17 9.10.40 μμΔεν είναι όμως βιογραφικός ο λόγος που αναφέρομαι σήμερα στον Κωστή Γαϊτάνο, έναν από τους πιανίστες που με αγάπη και ενδιαφέρον στήριξαν το όνειρο και την απόφαση να ασχοληθώ με τη μουσική.

Σας προτείνω σήμερα να διαβάσετε τα βιβλία του. Είναι τόσο «δάσκαλος», που στη γραφή του θα το καταλάβετε, ακόμα κι αν δεν ασχολείστε με τη μουσική ως εκ των έσω. Θα σας προτείνω όμως, κάνοντας μια υπέρβαση, δυο όχι «μουσικά» βιβλία, τα οποία μου πρόσφεραν (και θα σας προσφέρουν) ιδιαίτερη γαλήνη.

Το πρώτο (εκδόσεις Στρατής) είναι μυθιστόρημα. Οι μέρες του φασισμού, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η εξόντωση ψυχών, αξιών, ανθρώπων, λαών, πλέκοντας αλήθειες με ένα νήμα φτιαγμένο με μνήμες…. Το να μη σου επιτρέπουν να ζήσεις, να μη μπορείς να επιθυμήσεις, να προσπαθήσεις.  Να στερείσαι τις φυσικές σου ελευθερίες να πεθαίνεις στη χώρα. Δύσκολο να το περιγράψεις τόσο αδρά και συμβολικά. Να μη ξεχνάμε ότι ο συγγραφέας έζησε έντονα το άρωμα του δευτέρου παγκοσμίου και τον εμφύλιο, αν και ήταν μικρός τότε…

Η περιγραφή αποπνέει ανθρωπιά και τραγουδάει την κατανόηση και την αγάπη. Διδάσκει χρησιμοποιώντας τον ευγενικό λόγο. Περιγράφει το ταξίδι στη ζωή μέσα από ρίσκα και ανισόπεδες, αδιέξοδες διαβάσεις, ανθρώπων που εκείνη την άγρια εποχή η τύχη τους συνδέει, η ελπίδα μπαίνει και βγαίνει πολλές φορές στο ταξίδι και η ζωή αποδεικνύεται πιο δυνατή εν τέλει….

Στιγμιότυπο 2019 10 17 9.10.04 μμ
«Βήματα στην Ομίχλη», ο τίτλος.

Το δεύτερο είναι πολύ χαμογελαστό, όπως είναι πάντα, ή… σχεδόν πάντα, ο Κωστής Γαϊτάνος. Εξήντα χρόνια στον κύκλο της τέχνης, της δράσης και του έρωτα για τη ζωή, δεν είναι λίγα, όταν συνοδεύονται, στην περίπτωση του Κωστή Γαϊτάνου, από απίστευτα δυνατή μνήμη και ενάργεια λόγου.
Αυτό το βιβλίο ( κι αυτό από τις εκδόσεις Στρατής), είναι μια ελκυστική διήγηση 190 σελίδων, της γνωριμίας του με σπουδαίους, διάσημους, θρύλους, όχι μόνον μουσικούς, αλλά και μουσικούς. Το διάβασα απνευστί την πρώτη φορά και είμαι βέβαιη ότι το ίδιο θα σας συμβεί! Από τη μία τα γεγονότα, η πλοκή τους, η διασύνδεσή τους, από την άλλη το σασπένς και πολύ χαριτωμένες, χιουμοριστικές ιστορίες, διηγημένες από τον Κωστή Γαϊτάνο με τα ανεπιτήδευτα ελληνικά του.

Στο εξώφυλλο και στο οπισθόφυλλο μικρά εικονίδια παραπέμπουν στους πρωταγωνιστές της διήγησης. Η αίσθηση που αφήνει η ανάγνωση είναι ότι ο συγγραφέας διηγείται προσωπικά στον καθένα μας, σαν να μας τα εμπιστεύεται σε φιλική κουβεντούλα!

Θα κλέψω λίγες γραμμές για να σας βάλω στο κλίμα:
Στη Γλυφάδα, ταβέρνα του Ψαρόπουλου. Ο Θεόδωρος Κρίτας μπαίνει με μια μεγάλη παρέα, μέλος της αι ο Κωστής Γαϊτάνος, έχοντας στη μέση τον Αρθούρο Ρουμπινστάιν και την γοητευτική πολωνέζα σύζυγό του Νέλα. Κάθονται όλοι γύρω, με τον Ρουμπινστάιν στη μέση της παρέας. Ζήτησε αμέσως να πιεί άσπρο κρασί. Δεν με νοιάζουν οι μάρκες αλλά θέλω ένα καλό ελληνικό κρασί, όχι ρετσίνα. Τον σερβίρουν, πίνει μια γουλιά, με τη δεύτερη αδειάζει το ποτήρι μονορούφι. C’est trés bon! αποφαίνεται, πλαταγίζοντας τη γλώσσα του. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας βοηθός με μεγάλο ξύλινο δίσκο, που περιείχε μεγάλα ψάρια, καραβίδες και αστακούς. Ακουμπάει το δίσκο και περιμένει τις προτιμήσεις του καθενός. Την ίδια στιγμή φέρνουν δίπλα στον μεγάλο πιανίστα ένα σκαμπό και αποθέτουν έναν δίσκο με πιάτα, που ήταν παραγγελία της διπλανής παρέας. Ο Ρουμπινστάιν περιεργάζεται το δίσκο και ρωτάει τον Θ. Κρίτα δείχνοντας ένα πιάτο: τι είναι αυτό;. Πρόκειται για τηγανητά κεφτεδάκια του απαντάει ο Κρίτας, αλλά πριν προλάβει να του απαντήσει, ο Ρουμπινστάιν βάζει το χέρι του στην πιατέλα που παράγγειλαν οι διπλανοί και παίρνει έναν κεφτέ, τον δοκιμάζει, παίρνει δεύτερο, η γεύση τον ενθουσιάζει, παίρνει όλο το πιάτο από το δίσκο και τον προτείνει στη γυναίκα του που του λέει ντροπαλά: μα γιατί βιάζεσαι Αrthur; Εκείνος σαν κακομαθημένο παιδί δεν της απαντά αλλά γυρίζει και λέει στον Θόδωρο Κρίτα: δεν θέλω ψάρι, θέλω τέσσερα πιάτα κιοφτέ παρακαλώ!

Στιγμιότυπο 2019 10 17 9.09.16 μμ

Αγαπώ πολύ τον Κωστή Γαϊτάνο, είμαι βέβαιη ότι έγινε αντιληπτό. Μας συνδέουν κάπου 45 χρόνια γνωριμίας, οι συμβουλές του και οι παρατηρήσεις του είναι μέσα στο μυαλό μου τακτοποιημένες και πάντα σε χρήση. Πρόσφατα, απαντώντας στο ερώτημα «πώς είστε;» μου είπε: Εφούλα μου, ευτυχώς, γερνάω αξιοπρεπώς! και χαμογέλασε με αυτό το γλυκό του χαμόγελο που μια ζωή είναι ίδιο. Αλήθεια, υπάρχει κάτι πιο δυνατό από ένα χαμόγελο που δεν αλλάζει εδώ και μισό αιώνα;
Ακούστε τον στο βίντεο που σας προτείνω, να μιλάει για τις Συμφωνίες του Μπραμς.