Αθήνα, 21.4.20

Τρίτη του Πάσχα –μια μικρή ιστορία ανάκτησης, με διάθεση αναστάσιμη

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.24.10 μμ

Γράφει η Ιρις Κρητικού

Βράδυ Μεγάλης Τετάρτης…

Στο πλαίσιο της επίπονης εκκαθάρισης που από την αρχή σχεδόν του εγκλεισμού έχω με άρνηση αλλά κατεπείγουσα χρεία ξεκινήσει στο σπίτι, ένας θησαυρός περίμενε εμένα και τη Χλόη, παρουσία-βάλσαμο και νηφάλια εμψυχωτή μου κατά την ψυχοβγαλτική αυτή διαδικασία, λίγο μετά το ημερήσιο άγγελμα του αγαπητού καθηγητού κ. Τσίοδρα και το κατασταλτικό φύλλο μη-πορείας του κ. Χαρδαλιά, λίγο μετά και το παρηγορητικό δείπνο και απόδειπνο της ημέρας.

Ακροβατώντας και ψαχουλεύοντας μεταξύ αδοκίμαστων συνταγών και οικογενειακών κειμηλίων για τις ανάγκες των ομαδικών projects τέχνης, συνεκτικής επικοινωνίας και αλληλέγγυας απαντοχής που συνεχίζονται ακάθεκτα από την πρώτη ημέρα ου εγκλεισμού με την ομάδα μου, ανοίγω μετά από πολλά χρόνια τον παλαιότατο Τσελεμεντέ της νόννας μου που έχω εδώ και λίγες ημέρες ξεθάψει στα προς ταξινόμηση.

Κι αίφνης ξεχύνονται τεκμήρια λήσμονος χρόνου και μοσχομυριστά ραβασάκια αγάπης πολυτιμότατα.

Και με το φως των σελίδων, όλα επανέρχονται…

Μια νοητή αλυσίδα οικογενειακής μνήμης, εθίμων, γεύσεων και παράλληλων στιγμών ξετυλίγεται…

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.11.42 μμ

Ο περίφημος Οδηγός Μαγειρικής του Νικολάου Τσελεμεντέ με το φθαρμένο κόκκινο εξώφυλλο, φέρει στη βάση του την ένδειξη «έκδοσις 6η».

Τον ανοίγω με λαχτάρα μετά από χρόνια, ξανά. Και συνειδητοποιώ ότι το βιβλίο ανήκε αρχικά στην προ-νόννα μου Κατερίνα, προ-προνόννα της Χλόης από την Πεσσάδα της Κεφαλονιάς, που πρόλαβα ως παιδί να γνωρίσω και που εικάζω το χάρισε στη δική μου νόννα, λίγο πριν ή λίγο μετά αφότου παντρεύτηκε..Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.13.26 μμ

«Κ. Ιγγλέση 1933», γραμμένο καλλιγραφικά στο εσώφυλλο του Τσελεμεντέ (έκδοσις 6η).

Το 1933, γραμμένο κάτω από την υπογραφή της, μια χρονολογία που στη Χλόη φάντασε τουλάχιστον προϊστορική…

Όμως…

Όμως η δική μου νόννα ήταν τότε 20 ετών κοπελίτσα (όσο ακριβώς και η δική μου Χλόη σήμερα), πανέμορφη,  ετοιμαζόταν να παντρευτεί και μάθαινε μαζί της.

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.14.42 μμ Η νόννα Στέλλα σε νεανική φωτογραφία

Κρυμμένες καλά ανάμεσα στις σελίδες του με τις παλιομοδίτικες υπέροχες συνταγές,

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.15.48 μμΤη Μαρέγκα κα τα μάτια σας!

 

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.17.19 μμΞεπηδούν αίφνης οι χειρόγραφες συνταγές της δικής μας επτανήσιας οικογένειας…

«Παίρνομεν το εν τέταρτον του αλεύρου και…»

…και σπέρνουμε ως τον ουρανό ένα σύννεφο, ίσως.

 

Αλλά να που βρίσκω και μερικά ακόμη απρόσμενα ευρήματα…

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.18.02 μμ  1949: Η ΚΟΑ στο Ηρώδειο

 

Ευτυχώς λοιπόν που οι κυρίες της οικογένειας έχουν μακροημέρευση και καλογερνούν. Όπως γνώρισα την Κατερίνα, την προ-νόννα μου, τη Νόννα Στέλλα δεν τη γνώρισα απλώς. την είχα ως το 2014 και τα 100 της χρόνια παρά τρίχα κοντά μου, λίγους δρόμους πέρα από το δικό μου σπίτι στην πλατεία Μαβίλη. Διανύοντας συχνά πυκνά την ελάχιστη αυτή απόσταση, ανταλλάσαμε ασταμάτητα τα νέα μας αλλά και βιβλία προς ανάγνωση, σχολικές κάρτες και χειροτεχνίες των παιδιών α (και είναι σπουδαίο που και τα τρία η θυμούνται τόσο καλά, μια που ήταν έφηβοι ήδη, όταν μας άφησε…) , χρυσάνθεμα, πασχαλιές, κυκλάμινα και ό,τι άλλο άνθινο αγαπούσε περισσότερο, κολώνιες λεβάντας και κασμιρένια πουλόβερ που της έφερνα εγώ από το Λονδίνο, ή καταλόγους των εκθέσεών μου που δεν άντεχε πια να επισκεφθεί. Και φυσικά, μια πληθώρα παραγωγής από κέικ, μαρμελάδες, βύσσινο γλυκό, κάστανο mont blanc, λευκή τούρτα αμυγδάλου με φράουλες (η αγαπημένη και καθιερωμένη των γενεθλίων μου), πάστα-φρόλα (ναι, έτσι τη λέμε στην Κεφαλονιά αλλα΄ιταλικά, δεν πρόκειται για αναγραμματισμό) και πασχαλινά κουλουράκια που έφτιαχνε με το σεβαστό γυναικείο επιτελείο της και που όλα γίνονταν ανάρπαστα από οικογένεια και κολλητούς,

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.18.58 μμΤούρτα φράουλα της Νόννας Στέλλας για δυο αδελφάκια

που έχουν γενέθλια την ίδια ημέρα του Μαΐου…

 

Το βιβλίο ετούτο το χάρισε εκείνη σε εμένα (τη μοναδική εγγονή της) αφού έγινα μαμά… σε εμένα που προσπαθώ, ανάξια, ίσως, όσο κι αν λένε ότι της μοιάζω στις μικρές και τις μεγάλες εμμονές, σε ετούτες τις δεξιότητες κυρίως, να της μοιάσω.

Και τώρα που η Χλόη διεισδύει σιγά-σιγά κι αυτή στους οικογενειακούς ψιθύρους, να τι ακόμη επεφύλασσε ο θησαυρός μας στο τέλος των σελίδων του, ξεχασμένο εκεί, πριν το βιβλίο έρθει οριστικά σε εμένα:

Η πιο νόστιμη τούρτα, χαρισμένη από τη μικρή Χλόη  στη νόννα Στέλλα:

Στιγμιότυπο 2020 04 21 4.19.39 μμΒουρκώσαμε τη Μεγάλη Τετάρτη και η Χλόη κι εγώ, όταν το βρήκαμε αυτό στο τέλος του βιβλίου.

Γλυκιά είναι η ζωή, όταν την γεύεσαι με μοίρασμα και αγάπη…

Κι ετούτο το αλλόκοτο και μοναδικό Πάσχα, κι ετούτη τη μετέωρη και ανεπανάληπτη περίοδο εσωτερικού διαλογισμού κι επιστροφής στα βασικά θεμέλια της ατομικής και οικογενειακής ύπαρξης, ετούτη την περίοδο  κυριολεκτικών και μεταφορικών ανακατατάξεων, εκκαθαρίσεων και επανεκκινήσεων, τα δώρα της αγάπης καιροφυλακτούν κι εμφανίζονται απρόσμενα, εκεί που δεν τα περιμένεις,

Και με το φως των σελίδων, των λόγων, των εικόνων και των πράξεων, επανέρχονται…