Θοδωρής Καλούδης /Γιατί είναι “απολύτως ικανοποιημένος” ο πρωθυπουργός με μια υποκριτική απόφαση της Συνόδου των Αναποφάσιστω

«Είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι από τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής» τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στη συνέντευξη Τύπου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης των “27” στις Βρυξέλλες.

Λογικό. Έδωσε μάχη ο πρωθυπουργός για να αλλάξει το πρώτο απαράδεκτο – γερμανικής έμπνευσης – σχέδιο των 27. Άρα δεν μπορεί παρά να είναι “ικανοποιημένος” με το τελικό (καλύτερο) αποτέλεσμα, με αυτά που κατάφερε να πάρει.

Είναι καλή η απόφαση της ΕΕ; Και ναι και όχι.

  • Ναί, γιατί κινείται σε θετικά για την Ελλάδα διπλωματικά επίπεδα. Δίνει στην Ελληνική διπλωματία καλά επιχειρήματα για να κινείται διεθνώς πιέζοντας την Άγκυρα.  Έχει στα χέρια του ο κ. Δένδιας μια φιλολογικού χαρακτήρα πολιτική απόφαση που αναγνωρίζει την επιθετικότητα της Άγκυρας. Και επίσης έχει μια – φιλολογική επίσης – δήλωση ότι η Χάγη αφορά μόνο τα θέματα που αναγνωρίζει η Ελλάδα ως διαπραγματεύσιμα. Δεν είναι αυτό που ήθελε, αλλά κάτι είναι κι αυτό.
  • Όχι, γιατί οι Ευρωπαίοι φίλοι μας δεν τόλμησαν να σπάσουν αυγά. Χαρίστηκαν ακόμα μια φορά στον Ερντογάν, “απειλώντας” τον με κυρώσεις αντί να του επιβάλουν κυρώσεις.

«Είναι εξίσου σαφές όπως αποτυπώνεται στην παράγραφο 20 ότι εφόσον η Τουρκία συνεχίσει μονομερή επιθετική συμπεριφορά θα υπάρχουν συνέπειες» συνέχισε ο πρωθυπουργός και συμπλήρωσε: «Η Ε.Ε. θα χρησιμοποιήσει σε αυτή την περίπτωση όλα τα εργαλεία για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Οι εξελίξεις θα παρακολουθούνται. Οι όποιες αποφάσεις θα παρθούν μέχρι τέλη Δεκεμβρίου».

Άλλη μια παράταση ανοχής δηλαδή! Άλλη μια “ισχυρή προειδοποίηση” σε έναν ατίθασο τύπο που έχει απασφαλίσει, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, που έχει αποφασίσει να γυρίσει την πλάτη στην Ευρώπη, ανοίγοντας πανιά για την Ανατολή. Που εξακολουθεί, έτσι, να παίζει κρυφτούλι, με τη Δύση. Που γράφει στα παλιά του παπούτσια τις “προειδοποιήσεις” της Συνόδου των Αναποφάσιστων.
Τι άλλο θα μπορούσε να πεί ο πρωθυπουργός; Ότι η Καγκελάριος Μέρκελ στηρίζει τον Ερντογάν; Ότι προστατεύει τις γερμανικές επενδύσεις που έχουν γίνει στην Τουρκία; Ότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι στη Γερμανία έχουν υπολογίσιμη εκλογική δύναμη; Ότι η Κυρία Μέρκελ επιθυμεί να κρατήσει μακριά από την Ευρώπη τα εκατομύρια των προσφύγων που χρησιμοποιεί διαπραγματευτικά ο Ερντογάν; Ότι φροντίζει για την υστεροφημία της – συνεπώς θέλει να σπρώξει τα πράγματα μακριά της, σε μια τεταμένη εκκρεμμότητα;
  • “Αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε με αυτή πορευόμαστε” σκέφτηκε ο κ. Μητσοτάκης. Αμήχανη και αναποφάσιστη απέναντι στον Ερντογάν.
Ο έλληνας πρωθυπουργός δεν μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη. Και δεν μπορεί βέβαια να ξεβρακώσει την ισχυρότερη δύναμη της, τη Γερμανία. Δεν μπορεί να τους τα πεί χύμα και τσουβαλάτα. Κάνει την ανάγκη φιλοτιμία. Παίρνει ευγενικά ό,τι μπορεί και – για τα σημερινά δεδομένα των Ευρωπαϊκών ισορροπιών – θεωρεί ότι δεν είναι λίγα. Αλλά δεν είναι αυτά που προφανώς και ο ίδιος θα ήθελε: Αυτά που οφείλει, με βάση το διεθνές δίκαιο, να δώσει η Ευρώπη στην Ελλάδα και την Κύπρο- αν θέλει η Ευρώπη να αναγνωρίζεται ως σοβαρή και αξιόπιστη διεθνής δύναμη.
Η υποκρισία έχει και τα όριά της: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μιλούν για “παραβίαση δικαιωμάτων” στη Λευκορωσία. Και συζητούν κυρώσεις! Με τον Αττίλα να έχει διχοτομίσει την Κύπρο από το 1974! Με τον Ερντογάν να παραβιάζει την εθνική κυριαρχία των ελεύθερων εδαφών της, ενός ανεξάρτητου κράτους μέλους της ΕΕ. Γι αυτή την πρωτοφανή για το δυτικό πολιτισμό παραβίαση εθνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων η Ευρώπη “κάνει το παπί”.
Κακά τα ψέματα: Από τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο. Τουλάχιστον μέχρις ότου πατήσει σε μερικούς τον κάλο ο Ερντογάν, όπως συνέβη με τον φίλο μας τον Μακρόν…