Αρχική Πρόσωπα Αντώνης Σουρούνης: ο συγγραφέας του βραβευμένου βιβλίου «Ο χορός των ρόδων»

Αντώνης Σουρούνης: ο συγγραφέας του βραβευμένου βιβλίου «Ο χορός των ρόδων»

Αντώνης Σουρούνης: ο συγγραφέας του βραβευμένου βιβλίου «Ο χορός των ρόδων»

Ο Αντώνης Σουρούνης ήταν έλληνας πεζογράφος, τιμημένος με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1995. Έγραψε μυθιστορήματα και διηγήματα, εμπνευσμένα από μία ζωή πλούσια σε εμπειρίες, από τα χρόνια που έζησε ως μετανάστης στη Γερμανία, από τα ποικίλα επαγγέλματα που άσκησε και από τον ιδιαίτερο τρόπο του να βλέπει τα πράγματα.

Ο Αντώνης Σουρούνης γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1942 στη Θεσσαλονίκη και το 1960, με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών, εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου είχαν ήδη μεταναστεύσει συγγενείς του.

Σπούδασε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Κολωνίας, του Ζααρμπρίκεν και του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία. Στη συνέχεια εργάστηκε σε ποικίλα επαγγέλματα: από τραπεζικός υπάλληλος μέχρι ναυτικός και από ξενοδοχειακός υπάλληλος μέχρι επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας.

Έζησε στη Φρανκφούρτη έως το 1970, οπότε επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, ενώ από το 1987 ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και βιοποριζόταν ως συγγραφέας.

Δημοσίευσε τα μυθιστορήματα «Ένα αγόρι γελάει και κλαίει» (1969), «Οι συμπαίχτες» (1977), «Οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι» (1985), «Πάσχα στο χωριό» (1991), «Υπ’ όψιν της Λίτσας» (1992), «Ο χορός των ρόδων» (1994), «Γκας ο γκάνγκστερ» (2000) και «Το μονοπάτι στη θάλασσα» (2006).

Στα έργα του περιλαμβάνονται επίσης το αφήγημα «Το μπαστούνι» (2007) και οι συλλογές διηγημάτων «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης» (1982), «Τα τύμπανα της κοιλιάς και του πολέμου» (1983), «Μισόν αιώνα άνθρωπος» (1996), «Κυριακάτικες ιστορίες» (2002) και «Νύχτες με ουρά» (2010).

Το 1995 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του «Ο χορός των ρόδων» και το 2007 με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» για το έργο του «Το μονοπάτι στη θάλασσα».

Όλα του τα βιβλία τα έγραψε μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα. «Όταν ταξιδεύεις και κάνεις εκατό δουλειές στον πλανήτη, πας από δω, πας από ‘κει, αποκτάς τόσο πολλές εικόνες και εμπειρίες, δεν έχεις το σημειωματάριο και γράφεις τι είπε ο διπλανός σου, αλλά όταν πας στο σπίτι σου, στην πατρίδα σου, τότε γράφεις» είχε πει σε μία συνέντευξή του το 2009. «Όλα μου τα βιβλία στην Ελλάδα τα έγραψα, κανένα δεν έχω γράψει εκτός Ελλάδας. Όταν μετά από πέντε ή δέκα ή είκοσι χρόνια κάθεσαι να γράψεις, ή και πενήντα χρόνια, όπως συνέβη με “Το μονοπάτι στη θάλασσα” έρχονται όλα αυτά από μέσα σου κατευθείαν και σου λένε “γράψε μας”».

Ο Αντώνης Σουρούνης πέθανε στις 5 Οκτωβρίου 2016, σε ηλικία 74 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια που αντιμετώπιζε.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/”

Screenshot 2020 10 06 at 8.23.04 AMΠρόκειται για γεννημένο παραμυθά, που ξέρει να παίζει καλά με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της αφήγησής του, όπως οι ήρωες του βιβλίου του παίζουν τη ρουλέτα. Κρατώντας σταθερά το σπάγκο της διήγησης στο χέρι, τον αμολά ή τον τον τραβά, κι όχι μονάχα εκεί που το περιμένεις”. – Δ. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, εφημ. Το Βήμα

“Ο Χορός των Ρόδων θυμίζει χολιγουντιανή περιπέτεια, από τις καλύτερες του είδους, δομημένη με σωστά μελετημένες δόσεις χιούμορ και σεξ, με προσεγμένες λεπτομέρειες και απροσδόκητα ευρήματα. Τελικώς, πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται χωρίς ανάσα από την αρχή ως το τέλος”. – Δ. ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, εφημ. Τα Νέα

“Ο Αντώνης Σουρούνης γνωρίζει πολύ καλά και τη λογική του νεοέλληνα, διεισδύει ολοκληρωτικά σ’ αυτόν με τη λογοτεχνία και πετυχαίνει να ταρακουνήσει και τα λιμνάζοντα ύδατα -με τη γλώσσα- αλλά και τα εγκεφαλικά κύτταρα – με την καταπληκτική του ευχέρεια στο ρεαλιστικό παραμύθι”. – ΧΡ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, εφημ. Αυγή

“Κυρίως, όμως, το μυθιστόρημα αυτό του Σουρούνη είναι ένα έξοχο ψυχογράφημα των ανθρώπων της ρουλέτας. Το ενδιαφέρον του αναγνώστη μένει αμείωτο ως την τελευταία σελίδα και εξαιτίας του χιούμορ που διαποτίζει όλη την αφήγηση και που συχνά προκαλεί δυνατό γέλιο (σπάνιο στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία)”. – Κ. ΤΣΑΟΥΣΗΣ, εφημ. Έθνος της Κυριακής

“Χωρίς το βιβλίο να χάνει την ένταση και τη γοητεία της εποχής της αλητείας, είναι πλουσιότερο τώρα κατά μια βαθιά και τρυφερή ματιά σε ανθρώπινες καταστάσεις, όπως η φθορά του σώματος και του μυαλού, τα γηρατειά και ο θάνατος, η πίστη σε αρχές (όχι σε ηθικολογίες και τέτοια) και σε πρόσωπα”.  Ν. ΝΤΟΚΑΣ, εφημ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

 

 

Screenshot 2020 10 06 at 8.18.37 AM

«Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Tα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Mουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Kαι τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα ‘δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα. O κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. H ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο και την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου μπόρεσα να την αγκαλιάσω. Tα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες μέχρι να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο. Tηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε. Για να το δει κανείς, έπρεπε να φάει ξύλο. Aν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Tο φαΐ ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα. Kλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Tο μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

2006 ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ “να ένα μήλο”
2006 ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ “ΔΙΑΒΑΖΩ”

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Όλα για τον Αντώνη