Πότε ντόρτια, πότε εξάρες /H βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου

Το 2021 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή της σπουδαίας λαϊκής τραγουδίστριας.

Εκδόσεις Αγγελάκη 

Από τη δημοσιογράφο και θεατρική συγγραφέα Σοφία Αδαμίδουφωτο Μπελλου Αδαμίδου 1 1200x761 1

Η Σωτηρία Μπέλλου σφράγισε με τη μοναδική φωνή της δεκάδες μουσικές δημιουργίες. Οι ερμηνείες της δυνατές, συγκλονιστικές, δεν περιορίστηκαν στο να ψυχαγωγήσουν, αλλά κατάφεραν να συνεπάρουν, αγγίζοντας πολύ συχνά ευρύτερες κοινωνικές καταστάσεις. Η φωνή της, για μισό περίπου αιώνα, έδωσε φτερά σε δεκάδες τραγούδια, κάνοντάς τα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ψυχής. Γι’ αυτό και η Σωτηρία των αθάνατων λαϊκών τραγουδιών θα βρίσκεται πάντα στις καρδιές μας. Η μοναδικότητα της φωνής της, η απαράμιλλη ερμηνευτική της κατάθεση την έχουν κατατάξει στον κατάλογο εκείνων, που μόχθησαν, θυσίασαν, πρόσφεραν στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού.

Η συγγραφέας ανέσυρε στο φως και μας προσφέρει έναν θησαυρό βιωμάτων και αφηγήσεων μιας προσωπικότητας, που είναι ταυτόχρονα και εικόνες μιας ολόκληρης εποχής, που σημάδεψε καθοριστικά με τη διαδρομή της την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού και ευρύτερα του λαϊκού μας πολιτισμού.

Μέσα από διηγήσεις, της ίδιας αλλά και ανθρώπων που τη γνώρισαν, με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα, φωτίζεται η πολυτάραχη ζωή της, οι αγωνίες, οι αγώνες για την επιβίωσή της, αλλά και οι κοινωνικοί αγώνες της, οι πίκρες, αλλά και οι χαρές μιας σπουδαίας καριέρας. Μια ζωή γεμάτη βάσανα, τραύματα, μα και «θάματα», μιας ανθρώπινης φύσης «εκρηκτικής», ανυπότακτης, καθ’ όλα και αδιαπραγμάτευτα ελεύθερης και μιας ψυχής που έγινε «φωνή λαού». Μια φωνή, που σημάδεψε ανεξίτηλα το ελληνικό -λαϊκό και έντεχνο- τραγούδι του 20ού αιώνα.

 

Ο Ξένος Τύπος για τη Σωτηρία Μπέλλου

 

«Η Μπέλλου ήταν η τελευταία και μεγαλύτερη, ίσως, τραγουδίστρια των ρεμπέτικων που, στην ελληνική μουσική σκηνή, αντιστοιχούν στα αμερικάνικα μπλουζ ή στα ταγκό της Αργεντινής. Και η Μπέλλου είχε ύφος – ψυχικό σθένος και στιλ που συνυφαίνονταν με την ικανότητά της να εμπνέει σεβασμό. Παρά τη βασανισμένη ζωή της, δεν έχασε ποτέ το κέφι της ή την τόλμη να υψώνει το ανάστημά της». The Guardian του Constantine Buhayer

«Η Σωτηρία Μπέλλου, κορυφαία τραγουδίστρια της δημοφιλούς ρεμπέτικης μουσικής, που συχνά περιγράφεται σαν ελληνική μπλουζ, πέθανε την Τετάρτη, δύο ημέρες πριν τα εβδομηκοστά έκτα γενέθλιά της». The New York Times του Paul Anastasi

«Η μουσική της ήταν μουσική της ψυχής. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Σωτηρία Μπέλλου είναι για την Ελλάδα ό,τι και η Billie Holiday για την Αμερική. Αλλά η Ελλάδα τρέφει για την Μπέλλου μεγαλύτερο σεβασμό από ό,τι η Αμερική για τη Holiday.

Ναι, τελικά είμαι σίγουρη πως δεν μπορώ να δω ξεχωριστά τη Σωτηρία Μπέλλου και την Ελλάδα. Σοφία Αδαμίδου, σ’ ευχαριστούμε για αυτό το τόσο σημαντικό βιβλίο». Kathleen Dixon, University of North Dakota.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Σοφία Δημητρίου Αδαμίδου

Γεννήθηκε στην Χαραυγή Κοζάνης. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθήνας, πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης και Οικονομίας (ΤΕΙ) Αθήνας και του Κολεγίου Δημοσιογραφικών Σπουδών. Έχει άδεια δικηγόρου, αλλά δεν ασκεί το επάγγελμα. Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. Διδάσκει στη Δραματική Σχολή Πρόβα.

Εργάστηκε, ως δημοσιογράφος του πολιτιστικού τμήματος του «Ριζοσπάστη», στο πολιτστικό ρεπορτάζ, στην ΕΤ1, στη ΝΕΤ, τον ΑΝΤ1 και τον 902 TV.

 

Βιβλία

Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές «Υπάρχει μια χώρα που σου μοιάζει» και «Στην αγορά του χρόνου ανειδίκευτη», τη βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου με τίτλο «Πότε ντόρτια, πότε εξάρες».

Έργα για το θέατρο 

«Σωτηρία με λένε» -βασισμένο στη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου το οποίο ανέβηκε (2007- 2008 και 2008-2009, θέατρο «Στοά», με την Λήδα Πρωτοψάλτη, από «Σατυρικόν» θέατρο της Κύπρου (2010). Για τρεις σαιζόν 2011-2012, 2012-2013 (Θέατρο «Κάππα») και 2013-2014 (Θέατρο ΗΒΗ), με την Ντίνα Κώνστα. Σκηνικά Μανόλη Παντελιδάκη. Ενώ, το 2015 -2016 – 2017, από το ΚΘΒΕ, με την Εφη Σταμούλη. Η παράσταση με την Εφη Σταμούλη παρουσιάστηκε επίσης το 2018-2019, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

«Πέρασα με κόκκινο» εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της Κατερίνας Γώγου (θέατρο «Τζένη Καρέζη»).

«Ήλιος στην πέτρα» -βασισμένο στο αφήγημα της αντάρτισσας του ΔΣΕ, Ελένης Τραγγανίδα – Μακρυνιώτη «Η Μυρτιά του βουνού» (θέατρο «Σημείο» 2013-2014), με την Ελένη Γερασιμίδου.

Έκανε επίσης τη θεατρική διασκευή του «Κατάδικου» του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, που παρουσιάστηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας και το Οικείο Θέατρο.

Διασκεύασε το έργο «Πού είναι η μάνα σου μωρή» της Δήμητρας Πέτρουλα, (2015-2016, θέατρο «Σημείο» και 2016-2017 Vault), με την Βέρα Κρούσκα.

«Αρης» (βασισμένο στη ζωή και τους αγώνες του Αρη Βελουχιώτη), που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία (2017-2018, 2018-2019 και 2019-2020), στον Τεχνοχώρο Cartel, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, με τον Τάσο Σωτηράκη. Για τον «Αρη» της απονεμήθηκε το βραβείο «Αλέκος Σακελλάριος» από τα Κορφιάτικα βραβεία. Η παράσταση παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία, στην Ελβετία και την Κύπρο.

Διασκεύασε για το θέατρο το έργο του Μενέλαου Λουντέμη «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0», που παρουιάστηκε την περίοδο 2017-2018 και 2018-2019, στο θέατρο «Ολβιο», σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.

Έκανε τη μετάφραση – απόδοση του έργου «Ανθρωποι και ποντίκια» του Στάινμπεκ, που παρουσιάζεται στο θέατρο Cartel σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη (2018-2019 και 2019-2020).

Το έργο της «Αφήστε μου την Άνοιξη» παρουσιάστηκε (2018-2019 και 2019-2020) στο θέατρο «Αλκμήνη» σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά και μουσική Ερωφίλης.

Διασκεύασε το έργο «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» από το βιβλίο του Ντάλτον Τράμπο, που παρουσιάστηκε στο Altera Pars (2019), και στο Επί Κολωνώ (2020) με τον Τάσο Ιορδανίδη, σε σκηνοθεσία Θέλειας Ματίκα.

Το έργο «Τζένη και Μαρξ», βασισμένο στην επιστολογραφία της Τζένης Μαρξ με τον Καρλ Μαρξ, παρουσιάστηκε (2019-20200) στο θέατρο «Ολβιο», σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη. Με την Μαρία Κανελλοπούλου.

Για το θεατρικό έργο της «Ο πόνος είναι άντρας» (βασισμένο στη ζωή του μεγάλου Έλληνα γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά), βραβεύτηκε στον διαγωνισμό Κρατικών Βραβείων θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού (2010).