Η ελπίδα!

Νομίζω πως χειμώνιασε
Δεν είναι τόσο εκτός,
Όσο εντός μου.
Πάντα αγαπούσα τα προσποιητά χαμόγελα/
Ήξερα ότι τίποτα δε δίδεται απλόχερα
Καθάρια, παστρικά.
Όλα έχουν ένα αντάλλαγμα
Μια κουβέντα, ένα τηλεφώνημα, έναν διορισμό
Ένα μπαξίσι.
Γι αυτό κι είχα συμβιβαστεί με τα γενόμενα
Ήθελα να αγαπηθώ από τους άλλους.
Η επιβεβαίωση, τα κομπλιμέντα – τί κομψή που είσαι απόψε….
Κι ύστερα μόλις πήγαινα να φέρω το γλυκό
Ένοιωθα ότι στα μάτια τους γινόμουν ασήμαντο ανθρωπάκι
Που απλώς τους εξυπηρετούσα.
Ώσπου αντέδρασα βίαια.
Πετάχτηκα από την ένοχη βολή μου
Και φώναξα «ως εδώ».
Τέλος στις αγκαλιές και τα φιλιά και τις κοινωνικές αηδίες.
Από αύριο θα είμαι μόνον ο εαυτός μου.
Δεν είχα υπολογίσει όμως σωστά.
Όσοι μ΄ αγκάλιαζαν, όσοι περίμεναν να τους φιλέψω τα βράδια,
Αυτοί που έδειχναν έτοιμοι ακόμη και να με κατακτήσουν ερωτικά
Χάθηκαν από προσώπου γης
Μάταια επιχείρησα να μάθω νέα τους.
Να δω πώς πήγε το ρουσφέτι
Αν ο τραπεζίτης τους βοήθησε
Αν είχε ακόμη πέραση ο λόγος μου.
Τίποτα, καμιά απάντηση.
Γι αυτό σας λέω πως χειμώνιασε για τα καλά μέσα μου’
Ακόμη και τα πουλιά που συχνά ξεχειμωνιάζουν στην πόλη
πήραν τους δρόμους για θερμότερα κλίματα.
Άγνωστο αν θα’ ναι δω του χρόνου.
Τουλάχιστον στα πουλιά μπορείς να στηρίξεις μια ελπίδα.
ΡΙΤΣΑ ΜΑΣΟΥΡΑ