Η Ελένη Γκίκα γράφει στο Εθνος για το blog της Ρίτσας Μασούρα 

Την συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση http://ritsmas.wordpress.com. “Πρόσωπα” ονομάζεται όπως και η γνωστή, εξαιρετική της στήλη στην Καθημερινή. Με το όνομά της υπογράφει πάντοτε, η Ρίτσα Μασούρα, πολιτική, κριτική, αναλυτική και ποιητική, οξυδερκής και γενναιόδωρη και στην ιστοσελίδα της όπως και στη ζωή της και στη στήλη της. Ο λόγος, όμως, στην ίδια:

“Ήταν μια βιαστική, παρορμητική κίνηση. Από αυτές που συνήθως τις κάνεις, γιατί ταυτοχρόνως θέλεις να χαϊδέψεις το εγώ σου. Ναι, αυτόν τον σατραπίσκο που σχεδόν ποτέ δεν ικανοποιείται και μονίμως αποζητά το παρατεταμένο χειροκρότημα. Με αυτή τη λογική θα ήταν παράλογο να μην παρασυρθώ από την προτροπή νεαρού φίλου αναγνώστη της στήλης μου «Πρόσωπα» στην εφημερίδα Καθημερινή που μου είπε ότι αξίζει τον κόπο να στήσω ένα μπλογκ. Ως τότε το μόνο που είχα ακούσει για τα μπλογκ – Μάϊος του 2007 – ήταν για τα όσα έγραφε εκείνο το σπουδαίο κορίτσι, η Αμαλία Καλβίνου, που έσβησε τον Ιούνιο του 2007, ηττημένη από τον καρκίνο. Θυμάμαι ότι από τις πρώτες μέρες που ξεκίνησα να ανεβάζω ποστ ζητούσα ξανά και ξανα συγγνώμη από τη νεκρή πια Αμαλία γιατί δεν είχα προλάβει να την αφουγκραστώ.

Κι ύστερα ξεκίνησε η δική μου περιπέτεια στη μπλογκόσφαιρα, χρησιμοποιώντας το όνομα μου εν αντιθέσει με όλους τους άλλους που είχαν ψευδώνυμο. Ενας αγώνας δρόμου γνωριμίας με το περιβάλλον, αγώνας να ανεβάζω ποστ και συγχρόνως να απαντώ στα σχόλια των μπλογκερς, πολλοί από τους οποίους με διάβαζαν στην εφημερίδα.

Και φυσικά αν ήθελα να παραμείνω ζωντανή στην μπλογκική σκηνή θα ‘πρεπε να επισκέπτομαι κι εγώ με τη σειρά μου δεκάδες μπλογκ προσπαθώντας να εκφράσω την άποψή μου.

Πολλές φορές θυμάμαι σταματούσα σ’ ένα γειά και μόνο. Τόσο μπορούσα. Τόσο άντεχα, ειδικά τα βράδια. Διαδρομές ισορροπίας, τις είχα πει τότε, γιατί επρόκειτο για χώρους που δεν ήξερα, για μπλόγκερς που συναντούσα πρώτη φορά, για ένα είδος επικοινωνιακής φαντασίωσης που δεν ήξερα ότι θα μπορούσε ή αν χρειαζόταν να εξελιχθεί σε πραγματική επικοινωνία. Εξελίχθηκε όμως. Μέσα από διαφορετικής εμβέλειας μπλόγκ – λογοτεχνικά, πολιτικά, κοινωνικά, ποικίλης ύλης – γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, με τους οποίους στη συνέχεια συνδέδηκα φιλικά. Βγήκαμε, φάγαμε, τάπιαμε, ζυγιστήκαμε, διαφωνήσαμε, αγκαλιαστήκαμε, επιτρέποντας πλέον στην πραγματική ζωή να πάρει τα πράγματα στα χέρια της.

Η μπλογκοεπικοινωνία, ωστόσο, συνεχίστηκε κανονικά μέσα από νέες γνωριμίες.

Έχανα πέντε μπλογκερς – επισκέπτες αποκτούσα επτά καινούργιους και πήγαινε λέγοντας. Βεβαίως, τα μπλογκ είναι η δική μας αντανάκλαση, η αντανάκλαση της ελληνικής κοινωνίας, με τα ωραία και τ’ άσχημα, με τις υπερβολές και τις σμυκρίνσεις, με τον μινιμαλισμό και τις πληθωριστικές της τάσεις και τις ακραίες συμπεριφορές. Γιατί πώς να το κρύψω; Είδα και την άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Έχει σημασία όμως να προχωράς, να αποφεύγεις τις πύλες του Αχέρωντα κι αν κάτι μπορεί να προσφέρεις, να το προσφέρεις απλόχερα. Γνώση, ελπίδα, χαρά, απλή πληροφορία…. Νομίζω ότι αυτό έκανα κι αυτό θα ‘θελα να συνεχίσω να κάνω, με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος οφείλει να είναι χρήσιμος.

Για τα μπλόγκ γράφονται και λέγονται πολλά, παρ ότι κινδυνεύουν να ξεπεραστούν από το faebook που είναι πολύ πιο επιφανειακό, αλλά και πολύ πιο γρήγορο. Κι ενώ ξεκίνησαν ως ημερολόγια, τείνουν να καταλήξουν σε ένα είδος αφηγηματικού εξομολογητηρίου, όπου βεβαίως δεν ακολουθεί η θεία μετάληψη. Δεν ξέρω αν θα αντέξουν στο χρόνο ή θα αλλάξουν ονομασία, καθώς πολλά από αυτά θυμίζουν πρακτορείο ειδήσεων ή στήλες gossip.

Η αίσθηση πάντως που έχω είναι ότι μέρα τη μέρα κορυφώνεται τούτη η διαδρομή, κι όταν φτάσει στο πικ της, τότε θα χωρίσει η ήρα από το στάρι. Στο μεταξύ, θα ‘χει μείνει ζεστή στον κόρφο μας η ευτυχής συγκυρία, αυτή που συνδυάζει την τάση του ανθρώπου να εκφράζεται με οποιονδήποτε τρόπο και την επιθυμία του να γνωρίζεται. Να προχωρά, να συνάπτει σχέσεις, να ψάχνεται, να ολοκληρώνεται….

Η γραφή τότε είναι παρηγορητική και λυτρωτική”.