Μικρή (αποχαιρετιστήρια) μπαλάντα για την Αθήνα

γλυπτό του Κασπουρ Γράφει η Ιρις Κρητικού

Πρωινό ξύπνημα στην καρδιά της πόλης στη δεύτερη βάση μας στην Πραξιτέλους χθες. Πολύ πρωινό, για να προλάβω να είμαι πίσω για το τελευταίο ζωντανό μάθημα με τα αγαπημένα μου κορίτσια στις 12.00. Παίρνω τη Margot και το λουρί της και ξεχύνομαι στον δρόμο. Κατηφορίζω την οδό Ευριπίδου, ρουφώ εικόνες και ανθρώπινους βόμβους και οσμές ηδονικά. Εδώ είναι τα σπλάχνα και το στομάχι της πόλης. Το βλέμμα χαϊδεύει τα αυγά και τα τυριά και τα κεριά και τα καλάθια, χαμογελά με όλα τα εδώδιμα-αποικιακά. Ψωνίζω ένα γλαστράκι δυόσμο και μέλι Κυθήρων, κανέλα Κεϋλάνης και πικρή βανίλια Νορβηγίας, γυάλες για τις τελευταίες ελιές που πρόλαβα να μαζέψω το περασμένο Σαββατοκύριακο από τον κήπο της Αίγινας, γιατί τα αδειανά βάζα της μαρμελάδας ήδη τα γέμισα όλα με τις προηγούμενες. Αν και άκουσα ότι το εποχιακό μάζεμα της ελιάς που συμπίπτει με την έναρξη του νέου lockdown πιάνεται ως αιτία μετάβασης. Μετάβασης στο παραδεισένιο νησί μου, στο χώμα με τα κυκλάμινα, στις ώχρες, στον κοβαλτί ουρανό. Λες;

Στρίβω δεξιά στην οδό Αθηνάς. Χαζεύω στους υπαίθριους Αιγυπτίους παλαιοπώλες με τα junk στο πεζοδρόμιο της οδού Αρμοδίου που κρύβουν ανάμεσα θησαυρούς: καραμελωτές υφαντές κουβέρτες και μπολάκια σίξτις κρυστάλλινα. Αντιστέκομαι…
Κατευθύνομαι στην οδό Ερμού. Φτάνοντας στην
πλατεία Μοναστηρακίου, χαμογελώ στην Ακρόπολη. Ναι, δεν χορταίνεται…
Συνεχίζω λίγο πιο κάτω… Έλεγα να βρω τον δικό μου στην Ηφαίστου, μα το μετάνιωσα. Ελπίζω να έχει κρατήσει εκείνο το βραχιόλι, έχει ήδη και μια μικρή προκαταβολή, εξάλλου. Το αφήνω για Χριστουγεννιάτικο δώρο.. Αν είμαστε έξω..

Ξανά στην οδό Αθηνάς. στρίβω και ανηφορίζω την Αγίας Ειρήνης. Πόσο την αγαπώ. Αν και η όψη του κλειστού Poems & Crimes, κάθε φορά με πληγώνει… Πωλείται άραγε η μνήμη ή ενοικιάζεται;

Πριν φτάσω στον προορισμό μου αλλάζω πορεία και ανηφορίζω την οδό Παπαρρηγοπούλου. Το μπάνερ των Ευζώνων στο σφραγισμένο Μουσείο της Πόλης των Αθηνών το βλέπω και από το παράθυρό μου να ανεμίζει και να με περιπαίζει ειρωνικά… Είναι λάθος πάντως το “έως τις 23 Νοεμβρίου”, έχουμε ήδη πάρει παράταση ως τα Χριστούγεννα λόγω επιτυχίας και αθρόας προσέλευσης. Θα την προλάβουμε άραγε;

Διασχίζω την οδό Σταδίου, μπαίνω στο Zara και ανεβαίνω κατευθείαν στον τρίτο (τα σκυλιά επιτρέπονται και αυτό ως περίοικος και πελάτης το ανταποδίδω). Χθες δεν υπήρχαν ακόμη και σήμερα έχουν ήδη σχεδόν εξαντληθεί: χριστουγεννιάτικά κεριά και spay χώρου με άρωμα gingerbread. Αρπάζω κι εγώ ένα από τα τελευταία. Διαλέγω και ένα ζευγάρι τσόχινες παντόφλες, αφού κάνω υπομονετικά ουρά για να μην σπρωχτούμε μπροστά στα ράφια -μα φυσικά και όλες έχουμε κάνει την ίδια σκέψη και εδώ και τώρα με πιάνει νευρικό γέλιο στην ουρά του ταμείου. Gingle bells Gingle bells -τα νεύρα μου… Βιβλία και dvd της ΜΕΤ και της Βιέννης έχω άφθονα, δεν χρειάζομαι… τα κρασιά τελειώνουν σαν την αντοχή μου, αλλά αντίθετα με εμένα, οι κάβες δεν κλείνουν…

Επιστρέφω στην Πραξιτέλους και ανεβαίνω στον τέταρτο. Βάζω καφέ, σερβίρω μπισκοτάκια και κέηκ. ‘Ώρα 12.00 Έρχονται τα κορίτσια, τους έχω έτοιμη τη οθόνη για προβολή. Klimt, Βιέννη 1900. Ομορφιά, τέχνη, έρωτας, απελπισία, παράνοια και σύφιλη.
Κι αυτό with a little help and much love from my friends θα περάσει.
Ίσως…

iris krhtikou e1592827114570 640x640 1