Για το μέγεθος της ημέρας θα ήθελα να παραθέσω εδώ στίχους του Τάσου Λειβαδίτη που γράφτηκαν για άλλες εποχές κι άλλες πολιτικές συντεταγμένες.

Κι όμως ηττηθήκαμε! Τί έφταιξε ; Τί μας διέφυγε ;

Πού ήταν το λάθος (…)

χιλιάδες ήττες μέσα μας αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντες,

σαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο

γκρεμίζοντας άξαφνα την πρόσοψη ενός σπιτιού που μέχρι χθες

υψωνόνταν γεμάτο δύναμη και φώτα

και όνειρα και χορούς -κι ανεξόφλητα χρέη.»

Επέλεξα τους στίχους του Λειβαδίτη γιατί στον άνθρωπο άρεσε να λέει ότι η Ποίηση μπορεί να κάνει το απίστευτο πέρασμα από το Αδύνατο στο Δυνατό και να διαβεί το χάσμα που χωρίζει το φάντασμα από το αληθινό αντικείμενο.

Screenshot 2020 11 17 at 10.03.28 AM