Ο φίκος του Λονδίνου/ ΙΡΙΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥ
Δευτέρα 23.3.20

Τέλος χειμώνα του ’89 ή μήπως του ’90; Πάντως θυμάμαι τη βροχή. Στο IKEA του Λονδίνου είχα βρει τη μέρα εκείνη ένα μικρούλι θερμοκήπιο από ανοιχτόχρωμο ξύλο και γυαλί, με ένα ριχτό καπάκι. Του είχα διαλέξει τρία πράσινα φυτά ελάχιστου μεγέθους, που έγιναν έκτοτε μια τακτική ημερήσια φροντίδα μου. Το δίχρωμο με άφησε νωρίς. Τα άλλα δυο ακολούθησαν πιστά τον αθηναϊκό επαναπατρισμό μου λίγα χρόνια αργότερα, διακριτικά κρυμμένα στο σακίδιο πλάτης. Το θερμοκήπιο το χάρισα σε έναν green-fingered Γάλλο φίλο που αγνοώ έκτοτε τα ίχνη του. Λίγο μετά, με άφησε και το δεύτερο, αντιστεκόμενο ως Άγγλος ασθενής στο εύκρατο κλίμα. Όμως το τρίτο, το μικρότερο, βάλθηκε να ψηλώνει και να μεγαλώνει σταθερά κι επέζησε μίας ακόμη μετακόμισης και μπόλικων μεταφυτεύσεων που κριθήκαν αναγκαίες για το μπόι του. Που έχει πλέον ξεπεράσει για καλά τα δύο μέτρα.

Ο φίκος του Λονδίνου από τα early nineties μένει μαζί μου πάντα, εδώ, τριακονταετής, ευθυτενής κι αειθαλής, μάρτυς ερώτων τεθνεώτων, εράσμιος φίλος και παλαιός γνώριμος της νιότης μου. Και τον καιρό ετούτο του μιλώ, τον κανακεύω λίγο πιο πολύ, καθώς αντιλαμβάνομαι πόσο εύθραυστες μπορούν να γίνουν κάποτε ακόμη και οι παλιές φιλίες.

Πόσο τα ωραία φύλλα τους μπορεί χωρίς φροντίδα και τροφή να κιτρινίσουν.

Ίρις Κρητικού, Hortus Conclusus. Τριάντα έξι ιστορίες ξανακερδισμένης Άνοιξης. Με τριάντα έξι ζωγραφιές του Νεκτάριου Αποσπόρη, εκδόσεις Έλιξ, Ιούνιος 2020 (απόσπασμα).