Αρχική Τρίτη Ματιά Τσουκαλά Αλεξάνδρα/Μάτια ερμητικά κλειστά

Τσουκαλά Αλεξάνδρα/Μάτια ερμητικά κλειστά

Διαφήμιση

Σπάνια ονειρεύομαι όταν κοιμάμαι. Ετσι νομίζω τουλάχιστον ότι δεν βλέπω όνειρα συχνά και όταν βλέπω, ελάχιστα από αυτά θυμάμαι. Ονειρα που γεννά το υποσυνείδητο από μνήμες και αναμνήσεις όσων έζησα μέχρι σήμερα και που τις έχει καταγράψει, και που αν τα πω σε κάποιον ψυχαναλυτή ίσως μου δώσει τις δικές του εξηγήσεις. Ισως και αν διαβάσω κάποιον ονειροκρίτη βρω τι συμβολίζει το καθετί που είδα. Δεν δίνω τόση σημασία σε αυτά τα όνειρα διότι συνήθως δεν έχουν λογική, είναι ασύνδετα και ακαταλαβίστικα. Αντιθέτως ονειρεύομαι όταν είμαι ξύπνια. Αλλοτε με τα μάτια ερμητικά κλειστά και άλλοτε με τα μάτια ορθάνοιχτα. Μάτια που δεν κοιτούν αλλά ονειρεύονται.

Βλέπουν πράματα και θάματα που σε κάποια πρότερη στιγμή είχανε δει και που τώρα, μέσα στο όνειρο εμφανίζονται με έναν διαφορετικό τρόπο όπως θα ήθελα να ήταν ή να γίνουν. Συνδυασμοί από πράγματα υπαρκτά, βγαλμένα από τη ζωή μου να παντρεύονται με άλλα που δεν υπήρξαν ποτέ. Βλέπω τα παιδιά μου πολύ μικρά και μετά μεγαλύτερα από όσο είναι τώρα, ονειρεύομαι τις ζωές τους χρόνια αργότερα.

Συναντώ τους γονείς μου που δεν υπάρχουν πια, σχεδιάζω πράγματα της δουλειάς μου που τελικά δεν έγιναν ποτέ αλλά που όταν τα ονειρευόμουν ήταν υπέροχα. Φίλους αγαπητούς, τους βλέπω σε μέρη και τοπία που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους και άλλα πολλά περίεργα που κατασκευάζει ο νους μου σε συνεργασία με την καρδιά μου και αντλώντας από το υποσυνείδητο στοιχεία, σαν να υπάρχει κάποια σύνδεση. Ετσι λέω για να εξηγήσω τα ανεξήγητα. Ενα συνονθύλευμα όλων αυτών από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αφού αυτά τα δημιουργώ ενσυνειδήτως. Αυτά τα όνειρα βγαίνουν από την καρδιά μου και το μυαλό μου και γεννούν θαύματα και τέρατα. Και όταν καμιά φορά γίνονται εφιαλτικά και ανυπόφορα κοιτάζω να τα διακόψω, απότομα σαν να στρίβω το τιμόνι. Τα ωραιότερα όνειρα τα βλέπω στη θάλασσα κολυμπώντας με το κεφάλι μου μέσα στο νερό και με τα μάτια ερμητικά κλειστά. Εκεί δεν ακούω και κάποια στιγμή παύω και να βλέπω διότι βυθίζομαι στο όνειρο που χτίζω. Κι όταν κάποια στιγμή ανοίγω τα μάτια μου συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει αυτό που ονειρεύτηκα, όμως το έζησα για λίγο κι ας ήταν εξωπραγματικό!

Αυτά τα όνειρα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου είναι νομίζω που βλέπουν καθημερινά οι ηλικιωμένοι άνθρωποι προς το τέλος της ζωής τους όταν πλέον δεν μπορούν να συμμετέχουν στη ζωή όπως πριν, το βλέμμα τους δεν σημαδεύει πουθενά είναι σαν χαμένοι σαν να μη βλέπουν και δεν μιλούν πολύ, φαντάζομαι ότι θα ονειρεύονται αενάως και όταν κάποτε πάψουν να ονειρεύονται δεν κρατιούνται από πουθενά και φεύγουν.

Ετσι κι εγώ καταφέρνω να βρίσκω μια ισορροπία και να ζω με αυτά που έχω και με αυτά που επιθυμώ και δεν έχω, αλλά που μπορώ κάθε στιγμή να ονειρευτώ ότι ίσως καταφέρω να αποκτήσω παρά μόνο μέσα από τα όνειρά μου, ζώντας τα, μέσα από αυτά.

 

Η Αλεξάνδρα Τσουκαλά είναι designer και σχεδιάζει χειροποίητα αντικείμενα, κοσμήματα και είδη ένδυσης. Τα αντικείμενά της πωλούνται σε 80 πωλητήρια μουσείων ανά τον κόσμο. Το τελευταίο της σχέδιο είναι τα φουλάρια ειδική παραγγελία με αποκλειστικότητα για τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων εμπνευσμένα από τα βιτρό του ναού

δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 30/12/2020

Διαφήμιση