ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ΚΑΙ  Η  ΕΞΟΥΣΙΑ
Του Στέφανου Ληναίου
=======================
( Στο Μάριο Πλωρίτη.. Του χρωστάει πολλά, αυτό το κείμενο..)
« Το Θέατρο δεν έχει καμιά υποχρέωση να είναι πολυτέλεια των
ακαμάτηδων..
Κάθε Τέχνη πρέπει να έχει κοινωνική αποστολή και χρησιμότητα..» ΝΤΙΝΤΕΡΟ
” Η τεράστια δύναμη του θεάτρου, είναι η ζωντανή, η άμεση επαφή του
Ηθοποιού με το Θεατή.” ΓΚΡΟΤΟΦΣΚΥ
Αυτό είναι το θέατρο που υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα.. Η
συνισταμένη όλων των Τεχνών..
Τρεις είναι οι κολόνες που το κρατούν ζωντανό αιώνες: Ο Συγγραφέας.. Ο
Ερμηνευτής.. Ο Θεατής..
Κι άλλες τρεις ζωογόνες δυνάμεις που είναι το μυαλό και η καρδιά του
Θεάτρου.
Η Ψυχολογική του δύναμη.
Μπορεί να αγγίξει το Θεατή πιο βαθιά και πιο αποτελεσματικά ,
περισσότερο από κάθε άλλη Τέχνη.  Η “διχοτόμηση του εγώ” που ταυτίζει
τον ήρωα, με το δικό του κόσμο.  Που ανεβοκατεβάζει την ψυχολογία του,
ανάλογα με όσα βλέπει κι ακούει. Και διαμορφώνει, τελικά, το χαρακτήρα
του.
Η Παιδαγωγική του δύναμη
Κανένα βιβλίο, καμιά ομιλία, καμιά κατήχηση, δεν μπορούν να έχουν ένα
τόσο άμεσο  αποτέλεσμα στην Παιδεία  ενός θεατή-ακροατή, όσο ένα
σημαντικό έργο κι ένας σοβαρός ερμηνευτής, ζωντανός, δίπλα του..
Η Ηθική του δύναμη
Για τίς νέες γενιές ειδικά, το θέατρο που προβάλει τις αιώνιες αξίες της
ζωής, τις κάνει και δικές τους. Ενώ το θέατρο που πουλάει αμέτρητα
κατασκευάσματα, μετατρέπει τους νέους, σε ένα μεγάλο ποσοστό, σε μια
ανερμάτιστη νεολαία και ουδέτερη στα μεγάλα προβλήματα της ζωής..
Ο Συγγραφέας
” Πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι ο  Λόγος του, αντιπροσωπεύει το
μυαλό του τόπου του.. Εκατομμύρια Πολίτες που από το χέρι του,
περιμένουν να καλυτερέψει η σκέψη τους “. ΑΛΦΡΕΝΤ ΑΝΤΛΕΡ
Ο Ηθοποιός
“Γνώση της ζωής, εμπειρία, ωριμότητα, πλατιά εγκυκλοπαίδεια μαζί με
τεχνική κατάρτιση και συνεχή αυτοέλεγχο, είναι οι στοιχειακές
προυποθέσεις, για έναν ολοκληρωμένο Ηθοποιό”. ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΟΣ
“Μοναδικό πλεονέκτημα του Ηθοποιού. Ταυτόχρονα, Όργανο και Οργανοπαίκτης
” ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΝΤΗΡΗΣ
Όμως σπανίζει πια αυτό το είδος Ηθοποιού. Με την Τ.V. και τα ΜΜΕ,
γίνεται διάσημος πριν γίνει Ηθοποιός…
Ο Θεατής
Δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί θεατές. Υπάρχει το διψασμένο κοινό για το
προβληματισμένο θέατρο. Και το κοινό που με την πλύση εγκεφάλου,
συνηθίζει το ανερμάτιστο θέατρο το χειροκροτεί και το διαιωνίζει!!
Η εξουσία
Η οποιαδήποτε εξουσία, εδώ και πολλά χρόνια, βλέπει το θέατρο άλλοτε σαν
αναγκαίο κακό και άλλοτε σαν μια μέθοδο αποπροσανατολισμού. Και σε
κάποιες μαύρες εποχές, γίνεται ο μεγαλύτερος εχθρός του.
Το Θέατρο όμως, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, γλίτωσε από πολλούς
μεγάλους και μικρούς εχθρούς.
Από τους αφορισμούς των θρησκειών μέχρι τον κινηματογράφο και την
τηλεόραση.. Και δεν πέθανε.
Κινδυνεύει όμως να πεθάνει τώρα. Ο Λόγος, του Θεάτρου, πετσοκόβεται. Ο
Ζωντανός Ερμηνευτής γίνεται γυάλινος.. Και ο Θεατής.. σπίτι του.. Χωρίς
τη δημιουργική συμμετοχή του με τη φαντασία του. Όλα εικόνα..
Κινδυνεύει, δυστυχώς, από κάποιους ανθρώπους του θεάτρου με θεωρίες
αδιανόητες. ” Ο Λόγος δεν αρκεί πλέον στην εποχή μας, χωρίς
..κινηματοτηλεοπτικοψηφιακή φόρμα.”, ” Έχουμε το δικαίωμα ακόμη και να
ασελγούμε πάνω στα αρχαία κείμενα”. “,Δεν με ενδιαφέρει ο συγγραφέας..
Πετάω τα απωθημένα του και βάζω τα δικά μου”. ” Δεν με ενδιαφέρει ο
θεατής. Μου αρκεί να είμαι εγώ ευτυχισμένος πάνω στη σκηνή..”
Δικαίωμά τους να λένε ότι θέλουν. Όχι όμως και να πιστεύουν ότι μόνον οι
θεωρίες τους είναι οι σωστές.
Απλώς πλούτισαν με κάποιες πρωτοτυπίες τους, το Μεγάλο Ορθόδοξο Θέατρο
του Λόγου και χάθηκαν..
Παραμένει, όμως, ο κίνδυνος  θανάτου, στα χέρια της εξουσίας.. Aπαξιώνει
κάθε μέρα ολόκληρο τον Πολιτισμό. Καμιά ενίσχυση. Καμιά φροντίδα. Καμιά
προοπτική. Πλήρης περιφρόνηση. Και η πρόσφατη προκήρυξη “Πολιτισμός
2021″, άργησε πολύ, πάρα πολύ.. Για όσους επιβιώσουν. Και, δυστυχώς
επιβιώνουν χρόνια τώρα, με οποιαδήποτε κατάσταση, οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Όπως στην ΕΡΤ και σε κάποια ΜΜΕ..
Ίσως γιατί ξέρει πολύ καλά ότι ιδιαίτερα το Θέατρο, υπηρετεί την
Αλήθεια, ενώ η εξουσία  τη σκοπιμότητα.
Ίσως επειδή ξέρει ότι η ζωντανή επαφή Έργου, Ηθοποιού και Θεατή,
ξεσηκώνει τον Άνθρωπο από τη θέση του και τον κάνει “επικίνδυνο”. Ενώ η
μετάλλαξή του σε Πελάτη -Τηλεθεατή, τον βουλιάζει στον καναπέ του και
τον καθιστά  ακίνδυνο..
Προσπαθεί, λοιπόν, να πεθάνει το Θέατρο  για να  ησυχάσει μια για
πάντα…
Ευτυχώς, όμως ότι η εξουσία δεν ξέρει ότι το Θέατρο, αιώνες τώρα, μένει

αθάνατο.. Όπως και η Ελπίδα..

Efsyn.gr