14 Φεβρουαρίου 2021.

-Τα 3/4 του πλανήτη γιορτάζουν τον “προστάτη” του έρωτα τον Άγιο Βαλεντίνο.

-Τα 9/10 του πλανήτη υφίστανται αναγκαστικό εγκλεισμό και άλλα τινά μέτρα στον πόλεμο κατά της πανδημίας του COVID-19.

-Τα 9,9/10 της Ελλάδας ασχολούνται, υπό το υποκριτικό πρίσμα της προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων, με την κουτσομπολίστικη διάσταση σεξουαλικών σκανδάλων, κυρίως, στον χώρο του θεάματος αλλά και σε άλλους χώρους που προσελκύουν τα φώτα της δημοσιότητα

Εορτάζεται ο έρωτας υπό καθεστώς άκρατης εμπορικής διάστασης και ανυπόφορης αισθητικής προσέγγισης από αυτούς που δεν γνωρίζουν, δεν κατανοούν, δεν νοιώθουν την έννοια Έρωτας. Ως συνήθως οι αγορές προωθούν με κάθε πρόσφορο και λυσιτελές, γι αυτές, μέσον την παντοιότροπη εξάπλωση της “εορτής” και οι μάζες υποκύπτουν στις Σειρήνες μπερδεύοντας την ιερότητα της εννοίας Έρως, την θέση του και την ενέργειά του στο νομικό σύνταγμα του Σύμπαντος, που καθορίζει την Κοσμογονία, αγοράζοντας κόκκινα πλαστικά λουλουδάκια, κόκκινα στριγκάκια και κόκκινα αρκουδάκια.

Άλλη μια Ιερή Έννοια θύμα της υλόφρονης και ηδονοθηρικής κοινωνίας, μεσαιωνικού τύπου, υπηκόων που δομήσαμε με πράξεις μας ή παραλείψεις μας, πάντως με την ρητή, εκ των πραγμάτων συγκατάθεσή μας και ανοχή μας.

Χριστούγενα, Πάσχα, Έρωτας και άλλες Ιερές έννοιες τις κακοποιούμε βάναυσα και τις βιάζουμε ειδεχθώς, συνειδητά ή ασυνείδητα με κακόγουστα “πανηγύρια” και φιέστες, υπό καθεστώς ασύδοτου υπερκαταναλωτισμού.

Σε όλο τον κόσμο μα με προκλητικό τρόπο στον Τόπο που ο Πλάτωνας, στην Ελληνική Γλώσσα, ανέδειξε υπερκόμια διαχρονικά την Ιερότητα του Έρωτα και περιέγραψε επιστημονικώς τους 4 αναβαθμούς του.

Άοπλοι ιδεολογικώς, απαίδευτοι κι αμόρφωτοι, έγκλειστοι στα τείχη της αγνοίας του τι είναι Γέννηση-Ζωή-Θάνατος και οι αληθινές Αξίες τους, αγόμεθα και φερόμεθα, χωρίς Κριτική Σκέψη, ακαλλιέργητοι ψυχοπνευματικά, χωρίς πολιτισμικά αντισώματα, εξόριστοι από τον Παράδεισο της αληθούς Επιστήμης, της αληθούς Τέχνης, των γνησίων Γραμμάτων, της επίπονης Φιλοσοφίας, περιπλανώμενοι στην έρημο της πλάνης και της απάτης των ψευδαισθήσεων. Δεν αντιλαμβανόμεθα τι είναι ο ιός της πανδημίας, πως οφείλουμε ως Είδος να τον αντιμετωπίσουμε, πως να δράσουμε ως υπεύθυνοι Πολίτες, ως Άνθρωποι που έχουμε χρέος να υπηρετούμε το Δίκαιο, το Κάλλος, το Αγαθό και να τείνουμε να ταυτισθούμε με το Αξιακό αυτό σύστημα βίου. Με άγνοια, κουτοπονηριά, ως αρριβίστες κοινωνικοί κοντραμπατζήδες προσπαθούμε αντικοινωνικά να εκμεταλλευθούμε καταστάσεις, να υπονομεύσουνε θεσμούς, να ρίξουμε τον δίπλα, να ξεγελάσουμε τον νόμο, και τον αστυνόμο, να κάνουμε ό,τι γουστάρει η πάρτη μας. Οι Κοινωνίες όμως έτσι ούτε προοδεύουν, ούτε, κυρίως, επιβιώνουν.

Αν η πανδημία κρατήσει κι άλλο, σε βάθος χρόνου η ακαλλιέρητη, άοπλη, πολιτισμικά υποσιτισμένη και πολιτικά ανεύθυνη πλειονότητα θα είναι “καταθλιπτικά ανθρωποειδή”.

Η πιό Ιερή διαδικασία στη Γη, η πλέον απαιτητική, η πιο αγωνιώδης, η πιο σύνθετη είναι να είσαι Γονέας.

Όχι λεκτικώς, αλλά γνησίως και αυθεντικώς ουσιαστικώς.

Συνηθέστατα αυτό δεν συμβαίνει, κι όσο συμβαίνει πραγματοποιείται λίγο ή λάθος.

Ένα από αυτά που πρέπει από μικρή ηλικία να μαθαίνουν τα Παιδιά είναι, από την Μάνα τους: να Αγαπούν τον ερωτικό σύντροφό τους, και από τον Πατέρα τους: να σέβονται τον ερωτικό σύντροφό τους.

Αυτά που ενώ όλοι γνωρίζαμε πάνω-κάτω, ως Κοινωνία, και ενοχικά κάναμε ότι δεν βλέπαμε, σήμερα υποκριτικά καυτηριάζουμε και εισαγγελικώ τω τρόπω κατηγορούμε ως πρωτόγνωρα!

Εκ του αποτελέσματος η Κοινωνία έχει αποτύχει γονεϊκά. Έχει αποτύχει και το Σχολείο, που απέχει στο να δημιουργεί στα Παιδιά και να διαπλάθει, την τραυματική από το παρελθόν ως μάθημα, Αγωγή του Πολίτη.

Δεν θέλει, δεν ξέρει ή δεν μπορεί, παγερά αδιάφορο, το Σχολείο δεν ενδιαφέρεται να δημιουργήσει Υπεύθυνους Κριτικούς Πολίτες.

Το αποτέλεσμα είναι από τα σχολικά κιόλας χρόνια η επικράτηση του ενός στο άλλο παιδί, η λάθος μαγκιά, η θέαση του συνανθρώπου ως αντικείμενο, ως σκεύος ηδονής, ως όχημα πλουτισμού ή καταξίωσης. Δυστυχέστατα αυτό το μοντέλο συμπεριφοράς κυριαρχεί, άλλοτε χυδαία απροκάλυπτα, άλλοτε εντέχνως συγκεκαλυμμένα. Το modus operandi όμως δεν καθαγιάζει ή όχι τα χυδαία κίνητρα και σκέψεις, που οδηγούν στην εμφανή παραβατική συμπεριφορά ή στην αθέατη ηθική παρεκτροπή.

Με αυτά και με τ´ άλλα, σε σκοτεινούς καιρούς, σε εποχές υπηκόων, σε περιόδους ακρίτων υπερκαταναλωτών, στην έλλειψη Παιδείας, που θεοποιούνται οι κάθε λογής βίζιτες, οι κάθε λογής νταβατζήδες, αεριτζήδες, μπράβοι και τυχοδιώκτες, οι κάθε είδους καταχραστές της κάθε μορφής εξουσίας που έχουν ή τους δίνεται, οι δημοσιοσχετίστες, οι ντοπαρισμένοι αθλητές και το στημένο στοίχημα και οι δημοσκοπήσεις, πού ´σαι μάγκας αν κλέβεις τον συνεταίρο σου ή το κράτος, που ´σαι ωραίος αν εκμεταλλεύεσαι τον αδύναμο υπάλληλό σου, που πηδάς την γυναίκα του φίλου σου και τον γκόμενο της κολλητής σου, έρχονται ως θεϊκή νεφέλη τα λόγια του Ποιητή:  ‘’Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά’’. Οδυσσέας Ελύτης.

Κάνει κρύο έξω, μα εγώ κρυώνω μέσα μου.

© Χρήστος Λαζαρόπουλος