Γνωρίστε τον μοναδικό ήχο του Angeleye’s Project σε indie folk beat απογειώσεις

Το Angeleye’s Project είναι το πρώτο solo μουσικό πρότζεκτ του Agis Angeleye, καλλιτέχνη από την Αθήνα.

O Agis το 2020 ολοκλήρωσε μια συλλογή από singles, υπό τον τίτλο “For Me”, σε ύφος indie rock, country rock, που περιλαμβάνει τα κομμάτια: “I am the day”, “Bus of dreams”, “Broken Back”, “Nice”, “Into the sea”, “E positions”, “I always fear”, καθώς και τα covers “Babel”, “Little Lion Man” και “Purple rain”. Κάθε τραγούδι ερμήνευσε και διαφορετικός καλλιτέχνης σε μία προσπάθεια το επίκεντρο να είναι τα ίδια τα κομμάτια και ο στίχος τους.

Τα κομμάτια του Angeleye’s Project εμπνέονται στο σύνολό τους από πραγματικά γεγονότα και ανθρώπους που επηρέασαν τη ζωή του Agis Angeleye, ενώ ο στίχος περιγράφει ρεαλιστικά τις σχέσεις του με τα άτομα αυτά.

Για το 2021 ο Agis συνθέτει ένα νέο και ολοκληρωμένο άλμπουμ, με τίτλο “NM 2021”, σε συνεργασία με τον DJ MCD, που θα μεταφέρει το project σε ήχους country- folk beat, όπως προϊδεάζει και το single “One Hundred Pills” που μόλις κυκλοφόρησε.

Ο Agis μίλησε στο globalview.gr για το Angeleye’s Project και όχι μόνο…

Άγι, από πότε άρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική;

Η αρχή έγινε στα εννιά μου όταν με γράψανε με το ζόρι να μάθω πιάνο. Δεν ήθελα καθόλου και γρήγορα τα παράτησα. Στα 15 μου άκουσα για πρώτη φορά το “I put a spell on you” από τους Creedence Clearwater Revival, και είπα οκ … αυτό θέλω να κάνω στην ζωή μου. Επαγγελματικά τα κατάφερα γύρω στα 23-24.

Βλέπω ότι οι μεγαλύτερες συνεργασίες σου είναι με τους Ένα Βήμα μπροστά, τη Δέσποινα Λεοντή, τον Ζακ Στεφάνου και τον Γιάννη Μηλιώκα. Τι έχεις να πεις για αυτές;

Διαβασμένους σας βρίσκω χαχαχα. Δεν ξέρω αν είναι οι μεγαλύτερες  αλλά σίγουρα είναι αυτές που κράτησαν περισσότερο και δέθηκα περισσότερο, αλλά και είχα την ευκαιρία να βάλω πολλά από τον εαυτό μου.

Οι Ένα Βήμα Μπροστά ήταν όλη μου η ζωή για περίπου 16 χρόνια. Με αυτή την μπάντα κάναμε περιοδείες, άπειρα live και σχεδόν τα καταφέραμε. Έβαλα ό, τι είχα και δεν είχα σε αυτό το σχήμα, από χρήματα μέχρι το να θυσιάσω το πτυχίο μου. Δεν έχω παράπονο, ήταν προσωπική επιλογή. Δυστυχώς τα δύο βασικότερα μέλη αποφάσισαν να ακολουθήσουν μία στάση ζωής που με οδήγησε στο να φύγω από το σχήμα. Ήταν η δυσκολότερη απόφαση που έχω πάρει στην ζωή μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν ανακοινώθηκε στα social media επίσημα, με πήρε τηλέφωνο ο Ζακ Στεφάνου και μου είπε επί λέξη: “Καλά, έφυγες από τον εαυτό σου; Πώς γίνεται αυτό”. Δυστυχώς η μπάντα δύο χρόνια μετά διαλύθηκε.

Ο Ζακ Στεφάνου αλλά και ο Γρηγόρης Κλιούμης (Υπόγεια Ρεύματα) είναι στην ουσία δύο άνθρωποι που μας έδειξαν τότε τον δρόμο για το πώς να κινηθούμε στον χώρο. Τους χρωστάω τα πάντα. Με τον Ζακ περάσαμε μία περίοδο που παίζαμε συχνά μαζί. Από όσους έχω γνωρίσει στην ελληνική σκηνή είναι με διαφορά από τον δεύτερο ο καλύτερος άνθρωπος. Τουλάχιστον απέναντί μου.

Η Δέσποινα Λεοντή είναι από αυτούς τους καλλιτέχνες που όταν τους δεις live να παίζουν την μουσική τους αναρωτιέσαι “μα καλά πως γίνεται να μην είναι διάσημη ήδη”. Είναι ένα νέο κορίτσι που απλά δεν γίνεται να γράψει κακό κομμάτι. Δεν υπάρχει πιο ευχάριστο πράγμα από το να κάνεις live μαζί της. Προτείνω όποιος δεν την γνωρίζει να την ψάξει.

Για τον Γιάννη, τι να πω. Μας έμαθε τόσα πολλά. Τρομερή εμπειρία. Το φοβερό με αυτόν τον άνθρωπο είναι ότι η δισκογραφία του έχει τρομερά τραγούδια πέραν των χιουμοριστικών – σατιρικών που έχει γίνει γνωστός και είναι κρίμα που ο κόσμος δεν τα έχει ψάξει. Πραγματικά αξίζει όχι απλά τον κόπο, το θεωρώ must για όποιον ανήκει στην ελληνική ροκ.

Τι σε εμπνέει να γράφεις μουσική γενικά; Πες μας την πιο περίεργη πηγή έμπνευσης που είχες;

Όλα μα όλα τα κομμάτια που έχω γράψει (στίχοι και μουσική) έχουν εμπνευστεί και μιλάνε για αληθινές καταστάσεις και άτομα της προσωπικής μου ζωής. Οι άνθρωποι αυτοί διαβάζοντας τους στίχους δεν έχουν καμία αμφιβολία για το ότι το κομμάτι μιλά για αυτούς. Είναι άμεσος και ξεκάθαρος ο στίχος. Πολλές φορές βάζω και αληθινούς διαλόγους μας στους στίχους.

Η πιο περίεργη πηγή ήταν από ένα κορίτσι που γνώρισα μέσω ίντερνετ και δεν έχω δει ποτέ από κοντά στην ζωή μου.

Ποια συγκροτήματα είναι αυτά που σε έχουν διαμορφώσει μουσικά;

Fleetwood Mac, Led Zeppelin, Queensryche, Mumford and Sons, Neil young, Ben Howard.

Τι ετοιμάζεις αυτή την περίοδο;

Ενώ γενικά τα κομμάτια μου κινούνται σε ροκ-φολκ στυλ, με ακουστικές κιθάρες, αυτή την περίοδο έχω μπλέξει (με την σούπερ καλή έννοια) με τον MCD, τον πρώτο dj των Active Member τον οποίο θεωρώ τεραστιο καλλιτέχνη. Ο άνθρωπος στην ουσία μαζί με μία χούφτα ατόμων, έφεραν το hip hop στην χώρα μας. Αυτός λοιπόν για κάποιον λόγο που ακόμα δεν έχω καταλάβει, έχει ενθουσιαστεί με τα κομμάτια μου και το ακουστικό στυλ και ζήτησε να γράψουμε κάποια κομμάτια με beat. Στην ουσία του δίνω ένα ακουστικό ριφ από αυτά που γράφω, εκείνος προσθέτει το beat και εγώ συνεχίζω με την ενορχήστρωση και τον στίχο. Το αποτέλεσμα θυμίζει Everlast. Όλο αυτό με έχει βάλει σε νέους μουσικούς δρόμους που δεν πίστευα ότι θα με ενθουσιάσουν τόσο πολύ, ούτε πως θα κατάφερνα να ανταπεξέλθω. Το πρώτο single μας λέγεται “One Hundred Pills” για όποιον θέλει να το βρει στο ΥouΤube.

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει ένας ανεξάρτητος μουσικός αυτή την εποχή;

Α πολύ εύκολη η απάντηση…Το πιο δύσκολο, έως ακατόρθωτο, πράγμα όταν είσαι ανεξάρτητος είναι (και μάλιστα για ένα περίεργο λόγο πιο δύσκολο από ότι παλαιότερα) να πείσεις τον κόσμο να ακούσει την μουσική σου, να σε ακολουθήσει πραγματικά στα social media (όχι απλά να πατήσει like και να σε ξεχάσει) και τέλος, αφού ακούσει κάτι να το χαρεί και να μην το ακούσει με κριτική σκοπιά. Δυστυχώς παρά το internet και την άπειρη ελευθερία και πρόσβαση σε νέες μουσικές, ο κόσμος δεν είναι καθόλου απεξαρτημένος από τα μεγάλα μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνο), όσο κι αν θέλει να πιστεύει το αντίθετο. Είναι φανερό ότι το λέω με πικρία αυτό και δυστυχώς το βγάζω και προς τα έξω. Οι φίλοι μου καλλιτέχνες μου συστήνουν να μην το δείχνω τόσο. Έχουν δίκιο αλλά δεν κρατιέμαι. Στις μέρες μας το να πείσεις κάποιον να κάνει subscribe στο κανάλι σου είναι το ίδιο δύσκολο με το να τον πείσεις να πέσει από τον 6ο. Για κάποιο λόγο που δεν έχω ακόμα ανακαλύψει, υπάρχει τεράστια αδιαφορία, έως και ενόχληση εκεί έξω για καλλιτεχνικά πράγματα που δεν φτάνουν στα αφτιά του κόσμου από τα μεγάλα ΜΜΕ.153200622 469179404252148 2478440056631920066 n

Τι έχεις να σχολιάσεις σχετικά με τις τεράστιες αποκαλύψεις στον χώρο της τέχνης;

Όλος ο κόσμος πάντα έλεγε και λέει “έχω ακούσει ότι στο χώρο της τέχνης γίνονται αυτά κι αυτά”. Ομολογώ ότι επειδή εγώ σαν Άγις σε όλη μου την μουσική πορεία δεν έτυχε να ξέρω ούτε ένα τέτοιο περιστατικό, είχα φτιάξει μία γωνίτσα κάπου στο κεφάλι μου που είχε ελπίδες ότι οι φήμες δεν ήταν ορθές. Όμως με την πατριαρχία που ακόμα είναι ποτισμένη στην κοινωνία μας, αποδείχθηκε ότι ίσχυαν. Είναι στενάχωρο και τρομακτικό ταυτόχρονα. Μου έχει τύχει (παρ΄ό,τι άντρας) ένα αντίστοιχο σκηνικό, εκτός δουλειάς, και είχα τρομάξει. Παρ’όλα αυτά δεν μπορώ καν να φανταστώ πως μπορεί να νιώθουν όλες αυτές οι γυναίκες. Δεν έχω να σχολιάσω κάτι εν τέλει γιατί η φωνή αυτών των γυναικών, αλλά και των ανδρών που μίλησαν, τα λέει όλα. Εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε απλά να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας να σταματήσει αυτό, όχι μόνο στις τέχνες, αλλά παντού.

Το μόνο που θα ήθελα να πω σαν σημείωση και κάλεσμα είναι ότι δεν θα έπρεπε ξαφνικά οι γονείς να απομακρύνουν τα παιδιά τους από την τέχνη από φόβο. Βγήκαν 10 ιστορίες και κρύβονται άλλες 50, το δέχομαι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η τέχνη είναι ο διάολος. Πρέπει να καταλάβουν οι γονείς ότι ακριβώς τα ίδια γίνονται και στα νοσοκομεία με τους γιατρούς και στα δικηγορικά γραφεία και στις μεγάλες πολυεθνικές κλπ κλπ. Έτυχε να βγουν ιστορίες από την τέχνη και επειδή αφορούσαν  και διάσημους πήρε την έκταση που πήρε στα μέσα. Δυστυχώς τις άλλες ιστορίες δεν τις ακούμε όσο θα έπρεπε. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το θέσω, αλλά δεν πρέπει να αποτρέψουμε τα παιδιά από το να ασχοληθούν με τις τέχνες. Πρέπει οι γονείς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον σωστό τρόπο ή να υπάρξει μία κοινωνική συνθήκη που μία γυναίκα ή και άντρας δεν θα φοβάται να μιλήσει.

Μακρηγορώ, αλλά με καίει το θέμα. Βγαίνουν και αναρωτιούνται διάφοροι “γιατί τώρα;”. Μου φαίνεται τόσο αστείο. Ο ίδιος άνθρωπος που ρωτάει “γιατί τώρα” καταπιέζεται στην δουλειά του από τον manager του 20 χρόνια και δεν τολμά να πει στους από πάνω του ότι δέχεται κάθε μέρα ψυχική και λεκτική βία επί 20 χρόνια από φόβο μην χάσει την δουλειά του και ντροπή μην τον χλευάσουν και αναρωτιέται μετά γιατί ένα κακοποιημένο άτομο δεν βγαίνει επί τόπου να μιλήσει, ειδικά όταν ζούμε και σε μία κοινωνία που τεράστιο ποσοστό τέτοιων καταθέσεων πέφτουν στο απόλυτο κενό. Είναι να παρανοείς με αυτούς τους ανθρώπους.

132410050 872385166830565 3135018284305639306 nΠώς θα μπορούσε ένας μουσικός να επωφεληθεί από την περίοδο της πανδημίας;

Ειλικρινά είναι δύσκολο. Αν ζεις από την τέχνη, ζορίζεσαι τόσο οικονομικά με όλο αυτό που, ακόμα και με τόσο ελεύθερο χρόνο, είναι αδύνατο να τον εκμεταλλευτείς και να γράψεις νέα τραγούδια. Όπως πολλές άλλες κατηγορίες πολιτών, μας έχουν εντελώς ξεχασμένους.

Πού βλέπεις τον μουσικό σου εαυτό στα επόμενα πέντε χρόνια;

Σύντομα μετακομίζω μόνιμα στο Λονδίνο. Ειλικρινά όνειρο μου είναι να κάνω ένα έστω live στην χώρα που φτιάχτηκε η μουσική που αγαπώ. Μετά από αυτό ας γίνει ότι τύχει. Αυτό. Τίποτα άλλο.

 

Ευχαριστούμε πολύ!

130285621 2884735561810405 343550234988706895 n

 

Μπορείτε να ακούσετε το Angeleye’s Project εδώ:

https://www.youtube.com/c/AngeleyesProject

https://angeleyesproject.bandcamp.com/

https://soundcloud.com/angeleyes_project

 

Και να το ακολουθήσετε εδώ:

https://www.instagram.com/angeleye.s_project/

https://twitter.com/AgisAngeleye

https://www.facebook.com/angeleyesproject