Διαφήμιση

Mαρία Μαντέκου-Sharp : Προωθώντας την Ελληνικότητα στη Ατλάντα!

headshotΤης Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Η Μαρία Μαντέκου-Sharp είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση Ελληνίδας του εξωτερικού με μια φλόγα που καίει ασίγαστη για την Ελληνικότητα εκεί στη μακρινή Ατλάντα. Ιδρύτρια του πρώτου παραρτήματος του Λυκείου των Ελληνίδων στην Αμερική και μάλιστα στη μακρινή Ατλάντα, με το ιερό πάθος για την πλούσια ελληνική ιστορία, προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει το ελληνικό πνεύμα σε μια πόλη όπου η Ελληνική κοινότητα είναι μικρή και απομονωμένη.

Με πατέρα τον σπουδαίο ανοσιολόγο Αθανάσιο Μαντέκο από το Ανήλιο Μετσόβου, πρωτοπόρο φοιτητή Ιατρικής του Χάρβαρντ, ο οποίος πολέμησε την ελονοσία στην Ελλάδα γράφοντας πρωτοπόρα ιατρικά συγγράμματα για τη νόσο και με μητέρα καθηγήτρια Φυσικοπαθηματικής από τη Λευκάδα, η Μαρία Μαντέκου-Sharp βουτάει στις πλούσιες εμπειρίες της ζωής της, τονίζοντας την ανάγκη να φυλαχθεί και να επιβιώσει η ελληνική ταυτότητα στη Βόρεια Αμερική.

-Κυρία Μαντέκου, είστε η πρώτη ιδρύτρια Λυκείου των Ελληνίδων στη Βόρεια Αμερική. Ιδρύσατε το Λύκειον των Ελληνίδων της Ατλάντας. Πώς και πότε αποφασίσατε να κάνετε μια τέτοια τολμηρή καινοτομία στις δομές της Ελληνοαμερικάνικης Ομογένειας;

153149505 1314475562268725 5353976076218815740 n«Η ίδρυση του Λυκείου των Ελληνίδων στην Ατλάντα ήταν εκπλήρωση της επιθυμίας της Κας. Ελένης Αποστολάκου Ηοpes με την οποία είχα μία πολύχρονη γνωριμία.

Η Ελένη ήταν η δασκάλα και διευθύντρια του χορευτικού ομίλου εδώ στην Ατλάντα, το “Troupe Hellas”, που με όχημα τον χορό κρατούσε ζωντανό ένα τμήμα της πολιτισμικής μας κληρονομιάς συμμετέχοντας σε διάφορες εκδηλώσεις και φεστιβάλ.  Θαύμαζε το Λύκειο και μετά απο πολλές συζητήσεις,  ζήτησε τη βοήθεια μου για την ίδρυση παραρτήματος στην Ατλάντα.  Ηταν μια επιθυμία που νόμιζα οτι άξιζε,  γιατί το Λύκειο θα έδινε άλλη βαρύτητα, οντότητα,  στο (όμιλο) group της.  Προσωπικά αγαπώ τον χορό και ασχολούμην με αυτόν απο τα 3 μου χρόνια.  Πήγαινα στη σχολη Ματέυ στην Αθήνα μέχρι τα 18.  Μια και είχα γνωριμίες στο Κεντρικό Λύκειο, κάναμε την προεργασία, και τον Φεβρουαριο του 1995 ιδρύσαμε το παράρτημα της Ατλάντας.  Τον επόμενο χρόνο ιδρύθηκε και αυτό της Βοστώνης.  `Ημουν χαρούμενη που μπόρεσα να βοηθήσω σ’αυτή την δικαίωση κατά κάποιον τροπο, των χορευτών και της Ελένης.  Ενιωσα μεγάλη ικανοποίηση και ευχαρίστηση.  Το θεώρησα κάτι αυτονόητο και όχι καινοτομία γιατί η κοινότητα είχε ανάγκη απο έναν οργανισμό σαν το Λύκειο.»

154651262 2933537910236558 5461909980017063663 n-Μιλήστε μας για τις δραστηριότητες του Λυκείου των Ελληνίδων της Ατλάντας.

«Το Λύκειο Ατλάντας τα πρώτα χρόνια αφιέρωσε τις μεγαλύτερες προσπάθειες του στο να δημιουργήσουμε ένα πρότυπο χορευτικό και πολιτιστικό όμιλο και μία καλή συλλογή αυθεντικών παραδοσιακών φορεσιών.  Μαζί με τον χορό, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να μάθουν την ιστορία των φορεσιών που φορούσαν, ήθη και έθιμα (π.χ.Πρωτομαγιά, 25η Μαρτίου,κλπ..) από διάφορες περιοχές, μουσική και τραγούδια, γεωγραφία και ιστορία ….Κάτι σαν σχολείο πολιτισμού.  Κάτι που μέχρι τότε έλειπε απο την κοινότητά μας. Είχαμε ένα πλούσιο πρόγραμμα με εκδηλώσεις στις θρησκευτικές και κοινοτικές γιορτές, εκδηλώσεις του Ελληνικού Προξενείου, εθνικές εορτές, και παρουσιάσεις σε σχολεία.

Μετά απο μια πολύ δύσκολη χρονιά το 2009, αποφασίσαμε να διευρύνουμε τον ορίζοντα μας με εκθέσεις μορφωτικού και πολιτιστικού περιεχομένου, ημερίδες, διαλέξεις, παρουσιάσεις συγγραφέων,  επιδείξεις παραδοσιακών φορεσιών, φιλανθρωπικές και μουσικές εκδηλώσεις. Λέσχη Βιβλίου, ενίσχυση του Ελληνικού Απογευματινού Σχολείου και του προγράμματος Ελληνομάθειας. Τα τελευταία 6 χρόνια διοργανώνουμε με μεγάλη επιτυχία το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στην Ατλάντα.  Το Αtlanta Greek Film Expo.

152478512 423970638909610 1537098647640313324 nXωρίς την στήριξη, αγάπη, τη δουλειά του Διοικητικού Συμβουλίου, των μελών, φίλων και συνεργατών μας όμως, τίποτα δεν θα είχε γίνει.  Γι’ αυτό είμαστε πάντοτε ευγνώμονες σ’ όλους που βοηθούν στο έργο του Λυκείου.»

-Πώς είναι η Ελληνική παροικία της Ατλάντας; Πόσο κοντά στην ελληνικότητα βρίσκονται; Πόσο ομιλείται η ελληνική γλώσσα;

« Η ‘Ελληνική παροικία της Ατλάντας ειναι ανομοιογενής, και με πολύπλοκα χαρακτηριστικά θα έλεγα. Τα μέλη της κοινότητας ποκίλουν από άτομα Ελληνικής καταγωγής 4ης γενιάς μέχρι νεοαφιχθέντες επιστήμονες, φοιτητές και επαγγελματίες.  Οι πιό πολλοί γάμοι είναι μεικτοί και έτσι λίγοι μιλούν Ελληνικά στα σπίτια τους.  Είμαστε ίσως η μοναδική οργάνωση που ασχολείται με την προώθηση του Ελληνισμού στην περιοχή μας.  Με θλίψη θα πω οτι η γλώσσα παρά τις προσπάθειες που γίνονται, τείνει να εκλείψει.»

Ποιές είναι οι προοπτικές επιβίωσης του Ελληνισμού σε πόλεις απόμακρες απο τα μητροπολιτικά κέντρα των ΗΠΑ, σε πόλεις σαν την Ατλάντα;

«Η επιβίωση του Ελληνισμού είναι ένα μεγάλο ερώτημα και πρόκληση για όλους εμάς που ασχολούμαστε με την προώθηση του.  Εαν οι νεότεροι δεν αισθάνονται την ανάγκη να ασχοληθούν για να τον κρατήσουν ζωντανό,  σε λίγα χρόνια θα εχει εξαφανισθεί.  Δυστυχώς οι δυνάμεις της κοινωνίας και η έλλειψη μιας συμπαγούς ‘Ελληνικής’ κοινότητας, τείνουν προς αυτή την κατεύθυνση.»

-Πώς βρεθήκατε στην Ατλάντα;

«Είναι μια μεγάλη ιστορία. Οταν τελείωσα το Pierce College στην Αθήνα, πήγα σε κολλέγιο στο Λονδίνο για να τελειοποιήσω την Αγγλική γλώσσα με σκοπό να σπουδάσω ψυχολογία στο εξωτερικό γιατί τότε ήταν ανύπαρκτες οι σπουδές αυτές στην Ελλάδα.  Οι γονείς μου, και κυρίως η μητέρα μου, δεν ήθελαν να έλθω στην Αμερική για να σπουδάσω.  Το καλύτερο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στη Μεσόγειο ήταν τότε το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Kαι μόνον μία ώρα πτήση από την Αθήνα.

Οταν αποφοίτησα, γύρισα στην Αθήνα όπου γνώρισα τον μέλλοντα σύζυγό μου που εργαζόταν ως μηχανικος σε μια Ελληνο/Αμερικανικη εταιρεία. Μετά από μία πολύ σύντομη γνωριμία παντρευτήκαμε και πήγαμε στο Stanford στην Καλιφόρνια όπου τελείωσε το Μαστερς του. Οταν γυρίσαμε στην Ελλάδα ο σύζυγος μου συνέχισε την δουλειά του στην ιδια εταιρία και αποκτήσαμε το πρώτο μας παιδί, τον Αλέξανδρο. Μετά από τρία χρόνια αποφάσισε ότι θα ήθελε να κάνει το διδακτορικό του και έτσι βρεθήκαμε στην Ατλάντα. Εκεί αποκτήσαμε το δεύτερο παιδί μας, την κόρη μας Λύδια – Χριστίνα.  Εγινε καθηγητής στο Georgia Tech, τα παιδιά άρχισαν σχολεία, ήταν δύσκολο να γυρίσουμε και τελικά μείναμε εδώ με την συμφωνία ότι θα είμασταν στην Ελλάδα 3 μήνες κάθε χρόνο.  Και έτσι έγινε τα 55 χρόνια που είμαστε μαζί.»

-Η ιστορία σας συνδέεται με τον πατέρα σας Αθανάσιο Μαντέκο, ένα μεγάλο επιστήμονα από το Ανήλιο της Ηπείρου, που ήταν ο πρώτος Ελληνας γιατρός που φοίτησε στο Χάρβαρντ. Μιλήστε μας για τις ανακαλύψεις του στον τομέα της Ιατρικής Επιστήμης…

«Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο Ανήλιο Μετσόβο. Η μητέρα του ήταν απο το Μέτσοβο το γένος Πανογλέπη από καλή οικογένεια, ασπροκαπού. Εκείνη την εποχή το ταξικό status χαρακτηριζόταν με το χρώμα της κάπας που φορούσαν. Η μητέρα του έμεινε ανύπανδρη έως 30 ετών και έτσι θεωρήθηκε μεγάλη τύχη όταν παντρεύτηκε τον κατά 25 χρόνια μεγαλύτερο της Μαντέκο, το γένος Πρικολίτσι ο οποίος επέστρεψε από την Κωνσταντινούπολη μετά από μία πετυχημένη καρριέρα ως εύπορος έμπορας για να δημιουργήσει οικογένεια. Λόγω της μεγάλης ηλικίας του πατέρα του, ο Θανασάκης όπως τον φώναζαν μέχρι το τέλος στο Μέτσοβο, έμεινε ορφανός στα 14 και τελείωσε το Γυμνάσιο της Ζωσιμαίας Σχολής στα Γιάννενα, ενώ τα βράδυα εργαζόταν ως βοηθός λογιστή. Από μόνος του είχε μάθει 5 ξένες γλώσσες και θεωρούσε ως πιο σημαντικό παράγοντα γιαυτό την γνώση της Βλαχικής που είναι μία λατινογενής προφορική γλώσσα. Φοίτησε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες διανύοντας την απόσταση Μέτσοβο – Γιάννενα  με τα πόδια για να προμηθευθεί τα τρόφιμα του μηνός από το σπίτι.  Ως φοιτητής Ιατρικής στην Αθήνα έβγαζε τα έξοδα του δουλεύοντας τα βράδυα σαν διορθωτής και μεταφραστής κειμένων. Διορίσθηκε έφιππος ανθυπίατρος στην Ηπειρο όπου επί μία δεκαετία αντιμετώπιζε τα προβλήματα υγείας των κατοίκων σε όλα τα χωριά της μέχρι που αρρώστησε και ο ίδιος από την μάστιγα της εποχής, την φυματίωση και συνταξιοδοτήθηκε. Μετά από διαγωνισμό έλαβε την υποτροφία Rockfeller για το πανεπιστήμιο Harvard στην Βοστώνη, όπου και σπούδασε υγιεινολογία.

Ηταν ένας από τους πρώτους, αν όχι ο πρώτος `Ελληνας ιατρός στο Χάρβαρντ τα χρόνια εκείνα. Γυρίζει στην Ελλαδα και αφιερώνεται στην καταπολέμηση της ελονοσίας που με 4.000.000 ασθενείς μαστίζει την χώρα. Γίνεται διευθυντής του ανθελονοσιακού αγώνα στην Β. Ελλάδα, η οποία κατ’ εξοχήν πλήττεται από την νόσο. H πρώτη εργασία του για την καταπολέμιση της ελονοσίας με το Πράσινο των Παρισίων δημοσιεύθηκε στο Αmerican Journal of Emidemiology το 1936 , ενώ τον ίδιο χρόνο δημοσιεύει και μία μελέτη για την ελονοσία στα παιδιά της Μακεδονίας. (Barber, M. A., A. Mandekos, and J. B. Rice. A survey (1936) of malaria among infants in Greek Macedonia). Με τα πειράματα που έκανε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης και δημοσίευσε πρώτος στην διεθνή βιβλιογραφία το 1943 κατάφερε να εφαρμόσει το DTT που μέχρι τότε ήταν ζιζανιοκτόνο, με τρόπο ώστε να μην είνα βλαβερό για τον άνθρωπο και ξεκίνησε με δεκάδες υγειονομικούς υπαλλήλους την αποξήρανση των ελών και τους ψεκασμούς σε όλη την Μακεδονία και Θράκη.  Εκαναν όλη αυτή τη δουλειά χωρίς αυτοκίνητα, με τα πόδια.  Τελικά ο πρόεδρος του American Farm School στην Θεσσαλονίκη του δώρισε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης ένα τζιπ που ήταν σωτήριο.  Μέσα σε δύο χρόνια ο ιατρός Μαντέκος εξάλειψε την ελονοσία σώζοντας εκατομύρια Ελληνες. 154651262 2933537910236558 5461909980017063663 n

Προτάθηκε για το Νόμπελ, αλλά η αμέλεια, η γραφειοκρατεία και οι καθυστερήσεις του το στέρησαν.  Αποτέλεσμα να τιμηθεί ένας Ελβετός για την χρήση του DDT στα φυτά.  Οπως είπε και ο Καθηγητής Τριχόπουλος, ‘η Ελλάδα δεν ξέρει να τιμά και να είναι περήφανη για τους ανθρώπους της’.  Η αναγνώριση για την δουλειά του ήλθε μετά απο πολλά χρόνια όταν τιμήθηκε από το  Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εφυγε σε ηλικία 103 ετών χωρίς να σταματήσει την μελέτη μέχρι τα βαθειά γεράματα του.»

-Τι έδωσε στην επιστήμη ο πατέρας σας και τι έδωσε σε σάς προσωπικά;

«Ο Μαντέκος έχει υπάρξει παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς ιατρούς, και παράδειγμα ανθρώπου για την οικογένεια του και όλους όσους τον γνώριζαν. Eίχε δημοσεύσει πολυάριθμες μελέτες στην δεθνή βιβλιογραφία, γεγονός σπάνιο για τα δεδομένα της Ελλάδας την εποχή εκείνη ενώ σαν Παθολόγος αργότερα έγινε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και παρέμεινε μέχρι το βαθύ γήρας ενεργός με πολλές εργασίες και ανακοινώσεις στην Ιατρική Εταιρεία.  Η μεγαλύτερη προσφορά του είναι οτι έσωσε άπειρες ζωές και πάντοτε προσέφερε απλόχερα και αδιακρίτως σε πτωχούς και πλουσίους  την εξαιρετική ικανότητα του ως ιατρός. Ποτέ δεν αρνήθηκε να δει άρρωστο ακόμη και όταν ήταν ο ίδιος άρρωστος.  Οι διακοπές του στο Ανήλιο/Μέτσοβο ήταν ένα ανοιχτό μέρα νύχτα ιατρείο όπου γίνονταν το ετήσιο check-up για όλους. Στο ιατρείο του όταν ο ασθενής δεν είχε να αγοράσει τα φαρμακα, του τα έδινε ο ίδιος.  Ηταν ακούραστος συγγραφέας και αναγνώστης     (χρησιμοποιούσε συχνά ένα σύστημα ταχείας ανάγνωσης) δεινός πεζοπόρος, λάτρης της υγιεινής διατροφής , με πολυποίκιλα ενδιαφέροντα και οξύ χιούμορ.

Τι μου έδωσε προσωπικά; Στην αδελφή μου, ιατρό δερματολόγο Ιωάννα Μαντέκου-Λεφάκη και σε εμένα, στάθηκε παράδειγμα προς μίμηση σε όλα, αλλά κυρίως στα αισθήματα και την επαφή με τους ανθρώπους. Μας δίδαξε αυτό που σήμερα είναι πολύ της μόδας να το ονομάζουν ενσυναίσθηση και μας άφησε σαν παρακαταθήκη την προσφορά στην κοινωνία και τους συνανθρώπους.

-Η μητέρα σας με καταγωγή απο τη Λευκάδα απο το γένος Κατωπόδη και Βαλαμόντε ήταν επίσης πρωτοπόρος καθότι υπήρξε καθηγήτρια φυσικομαθηματών σε νεαρή ηλικία. Μιλήστε μας για εκείνη.

«Η μητέρα μου με καταγωγή απο την Λευκάδα, ήλθε στην Αθήνα σε ηλικία 17 ετών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να σπουδάσει Φυσικομαθηματικός.  Ηταν η μοναδική γυναίκα στην τάξη της. Μία πρωτοπόρος και πολύ δυναμική γυναίκα. Ο πρώτος της διορισμός ήταν στην Καβάλα όπου γνώρισε τον πατέρα μου.  Μετά δίδαξε στην Θεσσαλονίκη στο Τρίτο Θηλαίων και στην Αθήνα στο Πρώτο Θηλέων στην Πλάκα. Χρησιμοποιούσε πάντοτε το πατρικό της όνομα, και όπου πηγαίναμε κα Κατωπόδη την αποκαλούσαν οι παληές μαθήτριες της. Είχε μείνει στην ιστορία της κεντρικής Αθήνας για το κοκκέτικο ντύσιμό της και τους καλούς βαθμούς που έβαζε. Σε όλη της την ζωή βοήθησε τον πατέρα μου. Παρόλες τις κακουχίες, κατά την κατοχή και μετά ώσπου η ζωή να γίνει πιο ομαλή, μπόρεσαν να δημιουργήσουν μια καλή ζωή. Ηταν πάντοτε περήφανη για την καταγωγή της, μας έλεγε αστειευόμενη (και ήταν αλήθεια) ότι η οικογένεια της ήταν στο libro d’oro, αλλά τελικά η Ηπειρος κέρδισε! Εμαθε να ανοίγει φύλο για πίτες και να αγαπά το Μέτσοβο και το Ανήλιο εξ ίσου με την Λευκάδα.»

-Πώς συνδέεστε με την Ήπειρο και πώς με τη Λευκάδα;

«Με την Ηπειρο θα πω πως συνδέομαι περισσότερο ίσως επειδή είχα πιο πολλούς συγγενείς και φίλους στο Μέτσοβο και περνούσαμε υπέροχα καλοκαίρια.  Ζωή κοντά στην φύση.  Ωραίες παρέες, εκδρομές, πανηγύρια, χορούς με γραμμόφωνο. Μέναμε στο πατρικό σπίτι της γιαγιάς μας Μαρίας και της αδελφής της Ελπίδας,  ένα μεγάλο σπίτι 400 ετών που χωρούσε όλη την οικογένεια και τα παρακλάδια της , με μεγάλους ξυλόφουρνους και λάμπες πετρελαίου (το ηλεκτρικό ήλθε στο Μέτσοβο όταν ήμουν 16-17χρονών).

Απο την Λευκάδα έχω γλυκές αναμνήσεις. Πάντοτε μέναμε στο ξενοδοχείο Σάντα Μάουρα, και σχεδόν κάθε βράδυ υπήρχαν νέοι που μας έκαναν καντάδες κάτω απο τα παράθυρα μας. Οι Εορτές Λόγου και Τέχνης, ήταν μια αξέχαστη ανάμνηση.  Για εμένα στην ηλικία των 16, 17 χρονών ήταν σαν να βρισκόμουν στο Χόλλυγουντ.  Είχα την ευκαιρία, μιά και τα Αγγλικά μου ήταν πολύ καλά, να ξεναγώ διάφορους ξένους και να γνωρίσω πολύ κόσμο. Που αλλού θα μπορούσα να στέκομαι δίπλα στην σκηνή με την Μαρία Κάλλας να τραγουδάει στην πλατεία.  Ετσι  πολύ απλά και με σπασμένο το χέρι της!

Ολα αυτά μπορώ να πω οτι έχουν επηρεάσει τη ζωή μου και το πως την αντιμετωπίζω… Αισθάνομαι πολύ τυχερή…»

-Τι σας συνδέει με την Ελλάδα; Πώς μεταφέρετε το ελληνικό πνεύμα στον περίγυρό σας;

«Παρόλο που έφυγα απο την Ελλάδα στα 18 μου για σπουδές, και έχω ζήσει την περισσότερη ζωή μου εκτός Ελλάδας, η Ελληνικότητα δεν χάνεται είναι στο DΝΑ μου.  Η συνεχής επαφή με την Ελλάδα, το ότι όλη η οικογένεια μου ήταν και είναι εκεί, έχουν συντελέσει στο να έχω προσαρμοσθεί στην νέα μου πατρίδα αλλά να παραμένω Ελληνίδα. Σε αυτό συνετέλεσε και ο σύζυγος μου ο οποίος έμαθε από νωρίς Ελληνικά και συμπαραστέκεται στο έργο του Λυκείου. Φρόντισα και τα δυό μου παιδιά να παρακολουθήσουν το Ελληνικό σχολείο στο οποίο δίδαξα πολλά χρόνια και έτσι μιλούν και γράφουν πολύ καλά Ελληνικά. Δυστυχώς τα πράγματα δυσκολεύουν με την τρίτη γενιά. Τα πρώτα χρόνια στην Ατλάντα ήταν δύσκολα γιατί είχα μάθει να ζω σε ένα πιό κοσμοπολίτικο περιβάλλον. Οι φίλοι μου ειναι άλλοτε Ελληνικής καταγωγής και άλλοτε απο πολλές διαφορετικές χώρες. Απλώς ζω το ελληνικό πνεύμα στο έπακρο και νομίζω ότι φίλοι και γνωστοί το αισθάνονται. Είναι αυθεντικό. Σαν σύζυγος καθηγητή στο πολυτεχνείο της Ατλάντα και μέλος της επιτροπής υποδοχής ξένων φοιτητών υπήρξα πάντοτε για τους Ελληνες φοιτητές μία γέφυρα μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας πολύ χρήσιμη για αυτούς που έφευγαν για πρώτη φορά μακρυά από το σπίτι τους.»

-Πώς θα γιορτάσει η Ατλάντα τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση;

« Δεν ξέρω με λεπτομέρειες πως θα γιορτάσει η Ελληνική κοινότητα, τα 200 χρόνια απο την Ελληνική Επανάσταση.  Σήμερα όμως έλαβα ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα με εντυπωσιακές εκδηλώσεις που με ενθουσίασε.  Νομίζω οτι ως Λύκειο θα μπορέσουμε και εμείς να συνεισφέρουμε.

Οταν δίδασκα στο Ελληνικό Απογευματινό Σχολείο κάναμε μεγάλες προσπάθειες για τον εορτασμό όλων των  εθνικών εορτών.  Το ίδιο και με το Λύκειο.  Κάναμε παραστάσεις στο Δημαρχείο της Ατλάντα με καλεσμένους το διπλωματικό σωμα, και πλήθος άλλων.  Στο Δημαρχείο ανέμιζε η Ελληνική σημαία όλη την ημέρα της 25ης Μαρτίου, και χορευτές του Λυκείου ντυμένοι εύζωνες, έκαναν αναπαράσταση της αλλαγής φρουράς.  Ως Λύκειο, θα κάνουμε ότι μπορούμε γιά να γιορτάσουμε αυτή την τόσο σημαντική επέτειο, ψηφιακά.  Κάνουμε μερικές προετοιμασίες που νομίζω οτι με την βοήθεια του Κεντρικού Λυκείου θα έχουν ένα αξιόλογο αποτέλεσμα.»

-Πώς είναι η ζωή στην Ατλάντα, μια επαρχία που ακόμη βιώνει τον ρατσισμό;

«Η Ατλάντα τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί πολύ. Ζω εδώ απο το 1969 και την έχω ζήσει με άλλες συνθήκες. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μία μεγάλη αλλαγή στον πληθυσμό και αυτό έχει δημιουργήσει μία άλλη πραγματικότητα. Εχει γίνει πιά μια κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα γεμάτη ζωή.  Δυστυχώς ο ρατσισμός είναι αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της χώρας.  Είναι μια αρρώστια που δεν φεύγει εαν κανείς δεν πάρει φάρμακο. Με  τις τελευταίες εκλογές η Αμερική έδειξε οτι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Πιστεύω οτι πλέον ο Νότος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βγει απο τον κλοιό του ρατσισμού.»

-Ποιά είναι η ευχή σας για τους Ελληνες της Αμερικής;

«Η ευχή μου για τους Ελληνες της Αμερικής είναι να εξακολουθούν να προοδεύουν, να αγαπάνε την δεύτερη πατρίδα τους, αλλά να μην ξεχνούν πια χώρα έδωσε τα φώτα της σε όλο τον κόσμο, να είναι πολύ περήφανοι για την καταγωγή τους και να δουλεύουν για την διατήρηση της Ελληνικότητας τους.»

 

 

Διαφήμιση