Διαφήμιση

Ο πορτοκαλεώνας στον ακάλυπτο

`Ιρις Κρητικού / Hortus Conclusus (Μια από τις τριάντα έξι ιστορίες ξανακερδισμένης άνοιξης) Οι ιστορίες συνοδεύονται από τριάντα έξι έργα του εικαστικού Νεκτάριου Αποσπόρη (κεντρική φωτογραφία)

Εκδόσεις ΕΛΙΞ 

iris kritikou2020 01 09 11.26.41

Είχα φυτέψει μια πορτοκαλιά. Πάνε αρκετά χρόνια, στο αριστερό μπαλκόνι του χωλ, αυτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Δυό τρεις χρονιές γέμισε το μπαλκόνι και το σπίτι μας απ’ τη λευκή ανθισμένη ευωδιά του δέντρου που κάρπισε στη συνέχεια λίγους, αλλά εκλεκτούς καρπούς. Λυπόμουν κάθε φορά να τους μαζέψω, μέχρι που κάποια μέρα έπεφταν οι ίδιοι κουρασμένοι στα πλακάκια.

Κι ύστερα, τίποτε! `Οσο κι αν πότιζα, όσο κι αν σκάλιζα, όσο κι αν διάλεγα λίπασμα προορισμένο για εσπεριδοειδή, όσο κι αν την αλάφραινα από τα ξερά της βάρη, η μικρούλα μου πορτοκαλιά δεν έδινε πλέον και πολλά σημεία ζωής. Ωσπου κι εγώ απελπίστηκα και την άφησα στην τύχη της οριστικά, ποτίζοντας την πού και πού στα χρόνια που ακολούθησαν, έτσι από συνήθεια.

Και να που ετούτη την αλλόκοτη έγκλειστη άνοιξη, η ωραία κοιμωμένη του μπαλκονιού μου αποφάσισε για τους δικούς της λόγους να ξυπνήσει. Τα μπουμπουκάκια της στα μέσα του Μαρτίου, πρώτα τα μύρισα και ύστερα τα είδα. Δευτέρα πρωί, καθιερωμένη ημέρα του ποτίσματος, έσυρα ελαφρά την μπαλκονόπορτα κι απόμεινα ώρα πολλή ακίνητη να τη μυρίζω και να την κοιτώ, με το πράσινο ποτιστήρι μου γεμάτο ακόμη με νερό, στο δεξί χέρι.

Τα άνθη της πορτοκαλιάς έχουν ένα άρωμα εξαιρετικά ωραίο, αλλιώτικο αν και εξίσου φίνο με αυτό των λευκορόδινων λεμονανθών ή εκείνο το πικρότερο και μελαγχολικότερο της νερατζιάς που κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί το υπέρτατο άρωμα της εαρινής Αθήνας.

Τα άνθη της πορτοκαλιάς έχουν άρωμα γλυκύτερο, θα έλεγα ελαφρώς εξωτικό που παραπέμπει σε περίκλειστους γαλλικούς κήπους, σε αθέατες βενετσιάνικες αυλές και αργόσυρτους dolce far niente περιπάτους στο Amalfi ή στο Capri. Ενα άρωμα που παρασύρει την όσφρηση και την κοντινή μου μνήμη, φέροντας μονομιάς στα μάτια μου τους απέραντους ευωδιαστούς πορτοκαλεώνες της Επιδαύρου και του Ναυπλίου, φέρνοντας ηδονικά στο στόμα μου την ντελικάτη εκείνη γεύση από το μέλι των ανθών τους, αυτό που οι παραγωγοί πουλούν στη βουερή σαββατιάτικη αγορά του ενετικού φρουρίου ή σε διαδοχικούς ξύλινους πάγκους στην εθνική οδό, καθοδόν για το`Αργος ή την αρχαία Τίρυνθα.

Μα η ευλογημένη μνήμη που αναβλύζει τώρα από πιο παλιά, φέρνει στο νου με αιφνίδια τρυφερότητα κι έναν παραδεισένιο πορτοκαλεώνα στη νότια Χίο: Αρχοντικό Περλέας, στον αρχοντοκεντημένο Κάμπο.`Ενα νεαρό ζευγάρι βαδίζει αργά από το πέτρινο παράσπιτο του κτήματος προς το κεντρικό αιωνόβιο οίκημα, σπρώχνοντας απαλά ανάμεσα στην ευωδιαστή χορογραφία των δέντρων το καροτσάκι ενός μωρού. Είναι εννέα το πρωί και το ωραιότερο πρωινό του κόσμου περιμένει σερβιρισμένο εκεί, στο πλάι της στέρνας με τα νούφαρα.

Καλοκαίρι του 1997. Μα στον ολόδροσο Κάμπο της μυροβόλου Χίου μυρίζει ακόμη `Ανοιξη…

Διαφήμιση