Διαφήμιση
Οι άνθρωποι το λένε θράσος.
Κι εγώ, ίσως… σε μια άλλη, ανθρώπινη ζωή.
Τώρα, όμως, είμαι πνεύμα, είμαι αέρας,
αύρα δροσερή που πνέει για τη δική σου ανατριχίλα.
Θέλω να’ μαι ψίθυρος στ΄ αφτί σου,
φλέβα που πάλλεται και ζεις,
είδωλο στον κόσμο των θνητών,
αύρα σε κείνων που ευτύχησαν να φύγουν πλήρεις.
Πλήρεις ζήσης, πλήρεις πάθους, πλήρεις πόθου και ζωής.
Δεν είναι προσβολή να ζητάς την άλωσή μου,
αφού άλλωστε μια άλωση ονειρεύονται στα μύχια τους οι ψυχές.
Ένα πάρσιμο, μια κατάληψη δυνατή
ίσαμε που να σκορπίσουν στους λαβύρινθους του μυαλού και να γίνουν μνήμη.
Αυτό θέλω.
Να’ μαι άσβηστη μνήμη στα μονοπάτια σου
Να’ μαι θύμηση και πόνος άγριος, ηδονικός
Ναι’μαι το όλον σου
κι εσύ, ο λόγος τής ύπαρξής μου
Διαφήμιση